رود راوی

از بس كه جان ندارد

2010-06-04T00:21:00.000+04:30

- زخم‌هاي سرطاني تمام تنش را آزرده بود، دست‌ها و پاها توان حركت نداشتند، فقط چشم‌ها بود و لب‌ها، اما هنوز مادر بود، مادر بزرگ بود، عزيز بود.
گاهي وقت‌ها آدم احساس عجز مي‌كند، احساس خواري، از اين كه هستي و نمي‌تواني مرهم دردي باشي، مي‌بيني كه يك نفر دارد درد مي‌كشد و تو نشسته‌اي بي توان آن كه تسكين‌اش باشي، بي خاصيت، بي عرضه، حقير...
درد مي‌كشد و تماشا مي‌كني و اشك و اشك و اشك...
- 25 سال قبل كه خبر شهادت پسرش را بردند برايش، همه مهمان‌اش بوديم.
هرم ديگ برنج و اشك‌هاي به پهناي صورت اش هنوز يادم هست.
25 سال هر جمعه بي صدا اشك ريخت و هق‌هق كرد. زخم‌اش از سرطان نبود، از داغ مرگ پسر بود.
- آنقدر خوب بود كه مطمئن بودم رفتن‌اش بايد مثل قصه‌ها مي‌بود، همه ما بچه‌ها و نوه‌هاي فراموشكار و قدر نشناس‌اش بوديم و او همان قدر خوب كه انگار قصه مادر علي حاتمي قصه خود او بود. امروز روز مادر بود، مانده بود تا نه به توان پيكر بي‌رمق‌اش كه به بهانه روز مادر همه جمع شويم، كه روز آخر ببينيم‌اش.
و رفت...
مادر مرد از بس كه جان ندارد.
و اشك و اشك و اشك...

1/11

2010-04-01T15:31:00.003+04:30

- حالا چرا 11؟
- چون اون مي‌گفت 11 مثل دو تا آدم تنهان كه حالا با هم‌اند.

(شبهاي روشن)

... و باران بهترين هديه و شادباش آسمان بود براي من و او.

ديوانه چو ديوانه ببيند

2010-02-18T23:50:00.001+03:30

ديروز نيم‌ساعتي با يه ديوونه حرف زدم. يه ديوونه واقعي واقعي.
من نشستم و با عزت و احترام ازش تعريف كردم.
ديوونه‌هه هم با عزت و احترام از من تعريف مي‌كرد.
آخراي صحبت‌مون اون داشت از ته دل مي خنديد.
من هم داشتم از ته دل مي‌خنديدم.
حال هر دومون بس خوش بود.

بيشتر شيشه ببين!

2010-01-30T02:26:00.003+03:30

اعتراف مي كنم اول مهرجويي را دوست داشته ام و از او به سلينجر رسيده ام . اول‌اش همانجا بود كه حميد هامون با ذوق كتابهاي چونان گنج اش را به مهشيد نشان مي دهد. فراني و زويي آنجا بود. بعدتر پري ديگر واقعا وسوسه ام كرد. ديگر اسم آخر تيتراژ پري به قدر كافي وسوسه انگيز بود تا همراه فراني و زويي شوم . يك جوان دبيرستاني كه اتفاقا چند وقتي است سوال‌هاي اش از جنس ديگري شده و جوابي نمي يابد، معني درد مشترك را مي فهمد.
ناتور را بعد ها خواندم و شدم طرفدار آقاي سلينجر.
پيرمرد عصا زنان اومد و نشست سر طاق كتابهاي مورد علاقه‌ام.
كارم شده بود گشتن دنبال تكه هاي پازل آقاي نويسنده، توي تك تك كتاب‌ها و داستان‌ها، به دنبال رد پاي سيمور، هولدن و همه اونايي ديگه اي كه دوستشون داشتم.
آقاي نويسنده هم كم نذاشته بود، يه پازل هزار تايي رو ريخته بود زير دست و پامون و بعد، جلو چشم خودمون نصف تيكه‌ها رو ريخته بود تو جيبش و پوزخند زنان برگشته بود به جزيره تنهاييش.
مهم نيست كه چقدر ما دنبال تيكه‌هاي پازل گشته‌ايم، مهم نيست كه ميدونستيم پير مرد بد‌عنق پازل‌مون رو پس نميده، مهم اين بود كه ميدونستيم يه گوشه اي از دنيا يه پير‌مردي هست كه تيكه‌هاي پازل تو جيبشه،‌ كه هنوز داره مي‌نويسه، كه هنوز ...

ديشب لينك اول گودر آوار شد رو سرم، و حالا ديگه هيچي مهم نيست.

آقاي نويسنده، غصه ماهي‌هاتون يه خورده چاق تر شدن ديشب!

پ ن: عنوان نوشته، بازي كلامي سلينجره با اسم شخصيت اول داستان‌هاش: سيمور گلاس

خاصيت تاريخ

2009-12-21T13:41:00.002+03:30

امير اسماعيل گيلكي حاكم طبس مردي بر دروازه شهر ديد كه بزي با مرغي معاوضه مي‌كند.
خشمگين گفت: نادان اين چه بيع است كه مغبون مي‌شوي؟
گفت: چنين كه شيوه حكومت توست، سال ديگر ملكت، خود به مرغي نيرزد.

«نقل به مضمون - سخنراني طبس در گذر تاريخ- دكتر زنجاني طبسي»

نان و ...

2009-12-11T19:44:00.004+03:30

مزه خمير مي‌دهد و فلز زنگ زده و كره آب شده
عطرش هم عطر خوش نان سال‌هاي گذشته است و زيره آفتاب خورده كوهپايه‌هاي كويري
نان‌هايم را مي‌گويم، دستپخت خودم را،
آرد را كه به مخلوط شير گرم و زيره و خمير مايه اضافه كردي،
آنقدر خمير را ورز مي‌دهي كه هم عرق خودت در بيايد و هم عرق خمير،
بعد تابه سنگين فلزي را بايد بگذاري روي سه پايه،
و چوب و زغال‌ها را باد بزني تا دودش اشك چشم‌هايت را بسراند،
و آتش‌اش تابه را بتاباند.
بعد بايد با انگشتاني كه آنقدر زمخت‌اند كه عرضه خلق هيچ اثري ندارند،
زيباترين قرص دنيا را شكل دهي،
و بسپاري‌اش به آتش.
با همان انبري كه آتش را هم زده‌اي،
چند چشمه درست مي‌كني براي نفس كشيدن نان‌ات،
براي زنده شدن‌اش.
گونه‌هاي نان‌ات كه سرخ شد،
روي ديگر را به هرم تابه مي‌نوازي،
و مي‌نشيني مراقب و اشك‌ريزان
تا نان تو نان شود
و بتواني با انگشتان زغالي و خميري
كه حالا هرم نان داغ و تازه را حس مي‌كند
نان را از تابه برداري و
با بوي كره آب شده سر حال‌اش بياوري.
راستي،
نان من مزه عرق پيشاني دارد و اشك چشم و زغال،
مزه عشق و احترام و مهر.
و من،
اين روزها دنبال بهانه‌ام،
تا شما را به يك لقمه نان و مهر ميهمان كنم.

عكس: شيما سمسار

كابوس مرتبط

2009-11-14T15:16:00.003+03:30

كابوس مرتبط يعني اينكه خواب ببيني مي‌خواي براي يك جمع 500-400 نفري راجع به 5s صحبت كني و توي شلوغ پلوغي هارد لپ تاپت فايل پاوريوينت‌شو پيدا نمي‌كني.
حالا هي جمعيت هم دارن بهت مي‌خندن!

پ ن: 5s به معناي 5 اصل نظام ساماندهي وآراستگي شامل پاكسازي، مرتب سازي،پاكيزه سازي،استاندارد سازي و فرهنگ سازي است.

نقش بر آب

2009-11-05T23:37:00.002+03:30

براي اولين بار امروز سر كلاس عصباني شدم،
براي اولين بار امروز دانشجوهامو تحقير كردم،
براي اولين بار امروز تهديد‌شون كردم كه همشونو ميندازم،
براي اولين بار امروز از كلاس قهر كردم،
و اين براي نه تنها براي اون‌ها كه من رو به عنوان استادي خوش اخلاق و خوش برخورد مي‌شناسن، كه براي خودم هم عجيب بود.
عجيب بود ولي اشتباه نبود. اصلا هم پشيمون نشدم. نه اون لحظه و نه الان.

كافيه 5 هفته بري سر كلاس زبان تخصصي و واسه آدمايي كه نمي‌دوني چطوري تو دانشگاه راهشون دادن، am و and و as رو هم ترجمه كني و بعد سر درس پرسيدن يه سري اصوات نامفهوم و كلمات نامعلوم تحويل بگيري.

كافيه 5 هفته بري سر كلاس استاتيك و هر جلسه مجبور باشي از مثلثات دوم دبيرستان شروع كني و به فارسي روي تخته بنويسي سينوس مساوي است با ضلع مقابل به وتر.

يعني واقعا بايد باشي و ببيني كه توي يك جمع بيست و چند نفره، برق دونستن و فهميدن توي چشم هيشكي ديده نميشه و جماعت نشسته روي صندلي‌ها فرقي با صندلي‌هاي خالي ندارند.
يعني بايد باشي و بفهمي كه يك ساعت و نيم حرف‌هاي تو فرقي با نقاشي روي آب نداشته!

به نيت باران

2009-10-26T09:48:00.000+03:30

پيامبر باران،
ماشين مي‌شورد...
به نيت اولين باران پاييزي
قربتا الي الله!

گواهي مي‌دهم به نور و آتش

2009-09-01T08:15:00.003+04:30

اي دمشق!
براي من غمگين مباش!
من نور و عشق و شادي را شناختم،
و سفر مي‌كنم:
از ستاره‌اي به ستاره‌اي
از زخمي به زخمي
و از حريقي به زلزله‌اي تا سقوطي
تا سفري براي صيد در اعماق درياها...

*
اي دمشق!
غمگين باش!
براي آنان كه از ولادت به مرگ شتافتند،
بي‌آن‌كه نور و آتش را
حس كرده باشند،
حتي يك بار!

"در بند كردن رنگين كمان"
غاده السمان

خاك غريب

2009-07-31T13:50:00.000+04:30

خاك غريب اونقدر خوب هست كه وقتي شروعش كردي نتوني ازش دل بكني.
خاك غريب اونقدر خوب هست كه وسطاش حس كني كه خودت هم توي غربتي و ناخودآگاه از هرچي غريبي و هجرت و سفره بدت بياد.
اونقدر خوب هست كه حسودي‌ات بشه چرا لاهيري ايراني نيست و اين همه تصوير غربت ما ايراني‌ها نيست.

و ميون همه صفحات كتاب و همه داستان‌ها، قسمت دوم داستان واقعا يه چيز ديگه‌است.
اونقدر خوب كه توي گرماي كشنده كوپه قطار،
تو صداي متناوب برخورد چرخ‌هاي قطار و ريل،
تو نور كم سوي چراغ مطالعه كنار تخت،
نتوني يك لحظه خودت رو از ماجراي كاشيك و هما دل بكني.
و وقتي يك نفس تا ته كتاب بري، يهو به سرت بزنه كه از كوپه بزني بيرون و شروع كني تو راهروهاي باريك قطار شب‌گردي كني.
و بعد سيل اندوه و غصه‌اي باشه كه روي دل‌ات آوار بشه،
و بعد خودت رو تا خود صبح هي با كاشيك مقايسه كني،
و هي دلت بخواد كه تو هم ميتونستي سبك‌بار باشي و آزاد،
و مي‌تونستي كسي باشي كه پشت سرت هيچ ردي از خودت باقي نذاري،
همون جوري كه دلت مي‌خواد
و هي فكر و ... هي فكر.... و هي فكر.....
تا خور صبح
تا جايي كه ببيني قطار به مقصد رسيده و تو هنوز بيداري.
خانم لاهيري از اين‌كه بعد از مدت‌ها كتاب‌تون منو بيدار نگه‌داشت متشكرم.
آقاي حقيقت از انتخاب خوب و ترجمه زيباي شما هم متشكرم.

پ ن: بهرنگ جان، قطار گردي اون‌شب، منو ياد بي‌قراري‌ها و شب گردي‌هاي تو انداخت.
منتظرم تا برگردي و خاك غريب رو بهت هديه بدم، و بعد شب گردي كنيم و حرف بزنيم.
درست مثل قديم‌ها!

بي عنوان

2009-06-14T10:03:00.000+04:30

ديگه اين دل واسه ما دل نمي‌شه!

2009-05-27T12:01:00.004+04:30

دستهايم را در باغچه ميکارم،
سبز خواهم شد،
ميدانم،
ميدانم ،
ميدانم.

فروغ

به زودي

2009-04-11T10:50:00.000+04:30

به زودي در اين مكان يك نفر 27 ساله مي‌شود.

گيلاس شيشه‌اي

2009-01-21T18:05:00.006+03:30

از دانشجوهاي كلاس خريد و انبار داري‌ام امتحان گرفته‌ام، آن هم به گلابي‌ترين شكلي كه ممكن بود.
براي تنوع و راحت‌تر شدن تصحيح برگه‌ها هم بعد از چند تا سوال تشريحي و چند كلمه‌اي، قرار بود شكل علائم انبارداري رو برام نقاشي كنند.
سوال: علائم زير را رسم كنيد: الف: كالاي شكستني
جواب به روايت نابغه‌ترين دانشجوي كلاس:

پ ن: اگه شما‌ها هم تا‌به‌حال گيلاس شيشه‌اي نديده‌ايد اينجوريه:

پ ن2: نه تنها اين نمره كامل جواب سوال رو بهش دادم بلكه نمره 6 اش رو با 12 پاس كردم. ارزش يك قهقهه جانانه در اوج خستگي ورقه تصحيح كردن در نيمه شب بيش از اين حرف‌هاست.

شاهزاده خانوم كوچولو

2008-11-29T18:15:00.003+03:30

ديشب يه مسافر كوچولوي قشنگ از اخترك ب 612 به زمين اومد.
و من كه الان دچار جو خود خان دايي بيني شده‌ام، دارم فكر مي‌كنم به اين كه قيافه خان دايي بي‌سيبيل چقدر ميتونه مضحك باشه!

دعوت به مراسم گردن‌زني

2008-11-07T19:42:00.001+03:30

هواي اين روزهاي طبس بهاري است.
هواي دل من هم.
صبح‌ها، فارغ از دنيا و مافيها، پا مي‌گذارم بر ركاب دوچرخه‌ام و مي‌روم به كشف و مشاهده شهري كه سال‌ها از آن دور بوده‌ام.
ديدن پيرزن‌هايي كه هنوز رسم آب و جارو كردن جلو درب خانه‌شان را فراموش نكرده‌اند.
بوييدن بوي نان تازه و خاك نم كشيد،
شنيدن صداي همايون كه قيژك كولي‌اش را مي‌خواند،
و پرواز در آسماني كه ابرها دارند سرخي آخرين قطرات خون شب را به پاي خورشيد مي‌ريزند.
اين روزها به همين‌ها زنده‌ام.

روابط صنعتي

2008-10-20T09:22:00.000+03:30

« سلام مهندس
من الان در اوج كار هستم.
شديدا به تل ( tal : ترياك) احتياج دارم.
فورا برايم يك بسته 12 تايي بفرست تا پروژه به نحو احسن انجام شود.»

قرار است پسرعموي محترم براي ما نماي ورق كامپوزيتي اجرا كند. حاصل اين كار هم شده‌ است داربست‌هايي كه سرتاسر پياده‌رو جلو نمايندگي را گرفته است و مجبورمان كرده روزي 10-20 بار سرتاسر مسير را سينه‌خيز برويم و برگرديم.
حالا جوشكار محترم پسرعمو از ارتفاع 5-6 متري روي داربست اس ام اس زده كه من در اوج كارم و ....
ولي انصافا قشنگ‌تر از اين مي‌شد اين قيدهاي تاكيدي رو استفاده كرد؟

مهماني ناتمام

2008-09-16T20:08:00.002+04:30

من كه دو شب گذشته رو نخوابيده‌ام و چشمام باز نميشه،
كارمند دانشگاه هم كه به لطف مصوبه دولت محترم و ماه رمضون ساعت 8:30 مياد سر كار،
استاد مشاور عزيز هم كه دير كرده و تلفن‌اش در دسترس نيست،
استاد داور عزيز هم قهر مي‌كنه و ....
جلسه دفاع برگزار نمي‌شه و ...
من موندم و مهمونام و استاد راهنما‌م.
هنوز هم اينجا ايرانه!

پ ن: گويا قراره دفاع پايان نامه فوق ليسانس‌ام هم مثل ليسانس 27 شهريور برگزار بشه.

پ ن 2: امروز دفاع كردم و با نمره 19 فارغ‌التحصيل شدم. دو نقطه دي

آخر خط

2008-09-14T01:31:00.001+04:30

بالاخره ماراتن فرسايشي پايان‌نامه‌ام به آخر خط رسيد.
اون هم به ضرب چوب تر تهديد به اخراج.
فرصت حضور در يك جلسه دفاع شاهكار رو از دست نديد.
"مدل سازي ديناميكي شبكه خدمات پس از فروش و تاثير آن بر بازار خودرو ايران"
سه شنبه 26 شهريور
دانشكده فني و مهندسي دانشگاه آزاد علوم و تحقيقات (پونك)
ساعت 8:30 صبح
به صرف پايان نامه و كله‌پاچه!

پ ن: به علت ماه مبارك رمضان از شيريني دادن معذوريم!

پله پله تا ملاقات خدا

2008-09-09T02:51:00.002+04:30

1- يكي از روزهاي آخر مهر 85 ،‌درست بعد از يكي از روزه‌هاي 24 ساعته رمضان اون سال، سر سفره افطار خبرش رو شنيدم. اولين روزهاي تنهايي خودخواسته‌ام بود .
نه هم خونه‌اي در كاربود و نه هم اتاقي خوابگاهي.
نه حس پهن كردن سفره افطاري بود و نه حال سحر بيدار شدن و سحري خوردن.
هنوز اشك‌‌هاي تنهايي اون غروب رو يادم هست. افطار نكرده بودم كه تلفن زنگ زد.
مدت‌ها طفره رفته بودم از اين سفر. مامان و بابام مي‌خواستند كه توي اين سفر همراهشون باشم و من هيچ تمايلي نداشتم.
نمي‌دونستم بايد كجا برم و چرا? برام اين همه شوق و اشتياق ديگران هيچ توجيهي نداشت ولي در مقابل كار انجام شده قرار گرفته بودم و حس مخالفت هم نداشتم.

2- روزهاي آخر اسفند 86 كه از دفتر كاروان زنگ زدند انگار جرقه افتاده بود به انبار باروت.
خودم هم نمي‌دونستم كه چرا؟ ولي اينقدر شوق داشتم كه روزهاي آخر سال برگردم تهران براي گرفتن مجوز مسافرت از دانشگاه.
بيا و برو‌ها فايده‌اي نداشت. كاروان‌اي كه جا براي من هم رزرو كرده بود زد زير همه چيز و همه كاغذ بازي‌ها بي فايده. فقط يك مجوز از دانشگاه داشتم با 10-20 تا امضا و تعهد ( نصف اون امضاها براي تاييد اين بود كه اين سفر اشكالي در انجام پروژه من ايجاد نمي‌كنه!!!) براي كارواني كه از مدت‌ها قبل جايي براي من نداشت.

3- بي خيال سفر شدم ولي با اون نامه مي‌تونستم پاسپورت‌ام رو بگيرم.
توي اداره نظام وظيفه يزد يك سرباز صفر كه متن نامه‌ها رو مي‌نوشت بي‌خيال اون همه امضا و تعهد دانشگاه نشون داد كه مديران و اساتيد ما تفاوتي با كشك رشته‌اي ندارند و راحت انتخاب تاريخ سفر‌ام رو گذاشت به عهده خودم.
اصلا كي گفته سيستم اداري ما معيوبه؟!

4- همه ميگن اين سفر دعوت‌نامه مي‌خواد. اوني هم كه دعوت‌ات كنه خودش اسباب سفر رو فراهم مي‌كنه.
از اينجا به بعد قصه همه چيز در فاصله چشم‌ به هم زدني اتفاق افتاد. از اون سرباز نظام وظيفه بگير تا كمك صادق و در كمتر از نصف روز ثبت‌نام در كاروان. انگار كه يه نفر داشت هل‌ام مي‌داد براي رفتن.

5- تصميم داشتم اين سفر يك تجربه شخصي باشه تا يك تفريح خانوادگي. همين اتفاق هم افتاده بود. من از كارواني تهراني عازم بودم بدون هيچ همسفر و آشنايي. و اين براي خودم اين بهترين گزينه ممكن بود.

6- روزهاي آخر بهرنگ آمده بود براي خداحافظي. سفارش مطلب مي‌داد براي جايي از خاطرات سفر‌ام و من قبول كردم.
گفتم كه هدف‌ام بست نشستن در حرم نيست براي نماز و قران و استغفار. گفتم كه مي‌روم براي تجربه. براي ديدن آدم‌ها و شهرها. براي ديدن جايي غير از شهرهاي ايران كه خيلي‌هايش را گشته‌ام. نمي‌دانستم كه چه خواهم كرد و كجا خواهم رفت اما مطمئن بودم كه بست نشين هيچ كجا نخواهم بود. گفتم كه بيشتر توريست‌ام تا زائر و همه را با يقين به خلق و خوي خودم گفته بودم.
7
- روي صندلي آرايشگاه كه نشستم آقا جلال پرسيد مهندس چيكارش كنم؟
از توي آينه به چشمهاش نگاه كردم و گفتم ماشين كن!
حرف‌ام اونقدر جدي بود كه بي ترديد ماشين رو برداشت و افتاد به جون زلفك قشنگ و افشون و پريشون‌ام!
بعد از مدت‌ها بهانه‌اي پيدا كرده بودم براي احساس جريان هوا بر انحناي ناهموار سر‌م و فرصتي كه شايد ديگه به اين راحتي‌ها پيدا نمي‌شد.
بماند كه مامان محترم چقدر غر زد و پدر محترم چقدر خنديد.

پ ن : ادامه دارد

يك- حرف اول

2008-08-10T21:11:00.001+04:30

1- آنچه از امروز به مرور خواهيد خواند چكيده يادداشت‌هاي من است از سفر عمره تابستان امسال. سعي مي‌كنم آنهايي را بگويم كه براي شماي خواننده جالب باشد. از پرگويي و مبهم گويي تا آنجا كه بتوانم دور خواهم شد.

2- مي‌گويند ريا مانند موريانه باطن اعمال انسان را مي‌خورد. مدت‌ها است با خودم كلنجار مي‌روم تا خودم را راضي كنم به بازگو كردن اين حرف‌ها. بگذاريد همين اول تكليف خودم و شما را روشن كنم.
من همانقدر بد‌‌ام كه خودم مي‌دانم و خداي خودم.
نيازي ندارم به آن كه بخواهم بهتر يا بدتر از آن‌چه كه هستم جلوه كنم.
قصد ام از بيان هر آنچه خواهم گفت موجه نشان دادن خودم نيست كه مي‌توان از در و ديوار گفت و از ديگر آدم‌ها، اما مطمئن ام اين ماجرا بدون شرح حس و حال شخصي‌ام چيزهاي زيادي كم خواهد داشت.
خواهش‌ مي‌كنم نوشته‌هايم را بدون برداشت بخوانيد. اصلا فرض كنيد همه آن‌چه كه مي‌خوانيد يك قصه است. قصه يك ماجراي واقعي.
اصلا اسم‌اش را بگذاريد نگاه يكي مثل خودتان به يك سفر. سفري كه اشتباهي رفته است!

3- خيلي حرف‌ها را كه براي خيلي‌ها گفتم جواب شنيدم كه: جوگير شده‌اي!
قبول دارم كه جنس حرف‌هايم با آنچه كه بوده‌ام و هستم فرق مي‌كند. اما مطمئن‌ام آن‌ها كه به اين سفر رفته‌اند درك‌ام خواهند كرد.

4- براي رفتن به اين سفر دوست خوب‌ام صادق، كمك بزرگي به من كرد. باشد كه لطف‌اش را جبران كنم.

5- سعي مي‌كنم به روز كردن اينجا زياد طولاني نشود. تا خدا چه بخواهد.

قارانتي

2008-08-09T15:20:00.001+04:30

كدخدا به حيدرخان:
قارانتي مال وقتيه كه مال خودش عيب كنه، اما اگه آب و دون‌اش رو ندادي و زبون بسته نتونست خودش راه بره كه ديگه قارانتي نيست!

اتوبوس- سيف‌ا... صمدي

وعده سر خرمن!

2008-08-08T14:06:00.001+04:30

گويا حواسشون نبوده كه بلاگر رو فيل‌تر كنند!
به زودي مي‌نويسم.

پ ن: بلاگرولينگ هم بازه. هورا!
ديگه چه بهانه‌اي بيارم؟

نگار گندم فروش

2008-06-01T22:32:00.000+04:30

سرم به كار خودم است و گوشم به حرف‌هاي پيرمرد روستايي كه براي خريد ماشين آمده است و دارد با پدرم از كشت و كار امسال حرف مي‌زند.
جذب لهجه شيرين و صداقت‌اش شده ام.
نقل كشت گندم و جو است و خريد تضميني دولت.
مي‌گويد: امسال جو را كيلويي 400 تومان از ما خريده‌اند و گندم را كيلويي 320 تومان.
ما هم همه گندم‌ها را قاطي جو به دولت فروخته‌ايم.
ياد شعر شيخ اجل مي‌افتم كه مي‌فرمايد:
جو فروش است آن نگار سنگدل
با من او گندم نمايي مي‌كند
تصور كنيد اگر شيخ اجل مي‌خواست امروز با دنياي وارونه ما وزن و قافيه‌اش رو جور كنه به چه فلاكتي مي‌افتاد!

قصه قير و قيف

2008-05-05T19:40:00.000+04:30

سكوت سي و چند روزه‌ام نه از چله نشيني و روزه سكوته و نه به دليل پايين كشيدن كركره اين خانه.
جايي كه وقت دارم اينترنت ندارم و جايي كه اينترنت دارم، وقت ندارم!

باز هم لعنت به تعطيلات

2008-03-31T17:39:00.000+04:30

مطابق روزهاي آخر نوروز هر سال:+ , +
حالم از هرچي تعطيلاته به هم ميخوره!

همه سين‌هاي هفت سين

2008-03-22T12:22:00.001+04:30

سين اول
سلام.
عيدتون مبارك!
*

بقيه سين‌ها:
سايپا
كشيك امداد سايپا
باز‌هم سايپا
بازهم كشيك امداد سايپا
...
...
*

مي‌گن سالي كه نكوست از بهارش پيداست.
باور كنيد سال به اين پركاري و شلوغ و پلوغي نمي‌خوام.

پ ن: اين نوشته يعني اين كه هنوز زنده‌ام.

قصاص قبل از قيامت

2008-02-26T10:15:00.000+03:30

اين ترم گلاب زيادي ميل فرموديم و تو دانشگاه كلاس برداشتيم…
اون وقت:
دانشجوهاي كلاس بهره‌وري براي سومين جلسه هم كلاس رو مي‌پيچونن!
دانشجوهاي كلاس اقتصاد خرد هنوز معادله درجه يك هم بلد نيستند حل كنند!
نيم‌دوجين آشنا تو كلاس مديريت توليد هست كه از همين حالا براي نمره التماس دعا دارن و سر كلاس نميان!
گويا روزگار مي‌خواد انتقام همه اذيت و آزار چند ساله‌مو سر استادا يكجا سر من بياره!

امتحان الهي

2008-02-18T12:48:00.001+03:30

در توصيف امتحان دكتراي امسال همين بس كه توي حل يه مساله، انتگرال‌اش رو بلد بودم حل كنم اما فرمول مساحت دايره رو كه بايد مي‌ذاشتم تو انتگرال، فراموش كرده بودم!!!
خدا رو شكر كه از روي نتيجه و ورقه‌هاي امتحان دكترا، مدرك ديپلم و ليسانس و فوق ليسانس آدمو پس نمي‌گيرن!

راه حل

2008-01-28T16:48:00.000+03:30

تحليل انتخاباتي پدر محترم اين است كه كانديدا‌هاي چپي انتخابات مجلس، در صورت صافكاري و تعويض اتاق، مي‌توانند به عرصه رقابت‌‌ها باز گردند.

لعنت به برف

2008-01-27T12:41:00.000+03:30

امروز، توي تعميرگاه، به‌جاي 6 تا بازرسي كه قرار بود بيان و نيومدن آدم برفي ساختيم!

پ ن1: اين دومين دفعه‌اي است كه در 1 ماه گذشته به دليل بدي شرايط آب و هوا، برنامه بازرسي ما كنسل مي‌شه!
پ ن2: خستگي 2 هفته كار شبانه‌روزي تو تن‌ام موند. كسل‌ام!

همين نزديكي‌ها

2008-01-22T20:52:00.000+03:30

همين نزديكي‌ها داره يه فاجعه اتفاق مي‌افته!
همين نزديكي‌ها داره يه فاجعه اتفاق مي‌افته!
همين نزديكي‌ها داره يه فاجعه اتفاق مي‌افته!
اينقدر توي اين صدا و سيماي لعنتي قصه فلسطين رو تو گوشمون خوندن كه واسه‌مون بي‌تفاوت و بي‌معني شده!
ولي اونجا داره يه فاجعه اتفاق مي‌افته!
و فردا...
ديگر نه اثري از اين رنگ‌هاي زنده است و نه اثري از زندگي!

(+)و غزه در تاریکی غرق خواهد شد ...

پ ن: كي مي‌دونه چطور مي‌شه به داد اين‌ها رسيد؟

توبه گرگ

2008-01-03T00:51:00.000+03:30

ساعت از 12 گذشته و من با روزگار ناله و مخ هنگ كرده نشسته‌ام به نوشتن آخرين سري مداركي كه قرار بوده طي يك سال گذشته تكميل بشه و مونده براي شب آخر.
آقاي بازرس محترم كه 7-8 ساعتي توي ترمينال فرودگاه مونده معطل تعيين تكليف پرواز زنگ مي‌زنه و برنامه مميزي فردا رو كنسل مي‌كنه.
و من تنها به ذوق آپ كردن وبلاگمه كه همون جا زونكن مدارك رو نمي‌ذارم زير سرم تا بخوابم!

پ ن1: برف تهران اگه واسه هيشكي آب نداشت واسه ما نون داشت.
پ ن2: هنوز زوده كه به اين فكر كنم كه اين قصه قراره من رو كه در 3 هفته گذشته هيچ 3 شب متوالي رو تو يه شهر سر نكرده‌ام 2 هفته ديگه آواره كنه.

ماله رمالي

2007-12-24T19:59:00.000+03:30

قصه آقاي بازرس كه جلوي رئيس بزرگ‌شون ضايع‌اش كردم كه يادتونه؟
اين ادامه همون ماجراست.

من زنگ زده‌ام به آقاي بازرس براي پاچه‌خواري!
من: سلام آقاي مهندس، جسارتا مزاحم شدم تا برنامه ارزيابي رو باهاتون چك كنم.
بازرس: ( عصباني) برنامه تغيير نمي‌كنه، من همون پنج‌شنبه ميام.
من: مرسي، هفته آينده منتظرم.
بازرس: از اونجا تا بجستان چقدر راهه؟
من : خيلي، حدود 200-300 كيلومتر
بازرس: نه تا اونجا زياده، شما تو طبس رمال نداريد؟
من: !؟!؟!#!؟
باز هم من: تا به‌حال به كار من نيومده كه دنبال رمال باشم ولي سوال مي‌كنم براتون.
بازرس: مرسي، خبرش رو به من بده.
...

*
ظهر- من- سر سفره در حال سوال از مامان محترم.

من: اينجا رمال داريم؟
مامان: چيه؟ مي‌خواي دعا برات بنويسه كه بختت وا شه؟
من: نه، مي‌خوام شر يه بختك رو از زندگي‌ام وا كنم!

*
عصر من و پدر محترم به اين نتيجه مي‌رسيم كه بهترين راه براي ماله كشيدن بر تنبلي‌ها و ننوشتن درس و مشق ايزو همانا پيدا كردن يك رمال مناسب و گواهينامه ايزو 9001‌دار است.
در تماس با آقاي بازرس معلوم مي‌شود كه ماشين ايشان را دزديده‌اند و دارند از طريق رمال دنبال‌‌اش مي‌گردند.
آقاي رمال به پيكي كه ما فرستاده‌ايم خدمت‌شان مي‌فرمايند برويد دنبال يك آدمي كه بهش مشكوك‌ايد بگرديد!

*
سوال 1: يعني آدمي كه عمري با آلماني جماعت سر و كله زده مي‌تونه اينقدر معتقد به خرافات باشه؟
سوال 2: شما آدم مشكوك دور و برتون سراغ نداريد؟
سوال 3: رمال با سواد‌تر چي؟
سوال 4: دعا واسه باز شدن بخت جوونا چي؟

سه سالگي

2007-12-21T19:02:00.000+03:30

امروز هم از آن روزهايي بود كه از صبح يك دور كامل آرشيو وبلاگ‌ام را خواندم.
از سلام پست اول.
با خنده‌هايش خنديدم و با اندوه‌اش گريستم.
افسوس همه نانوشته‌ها را خوردم و سرخوش شدم از آنهايي كه نوشته‌ام و مانده‌اند.
امروز اين وبلاگ سه ساله شد و ...
تنها كلمه است كه مي‌ماند.

پ ن۱: يلداي همگي مبارك!

ضد حال

2007-12-16T11:50:00.000+03:30

ضد حال يعني اين‌كه در حالي كه سوت زنان و دست‌افشانان فكر مي‌كني كه امتحان ورودي دكترا تو اردي‌بهشت ماه برگزار مي‌شه ييهو ببيني كه بايد 50 روز ديگه بشيني سر جلسه امتحان در حالي كه حتي منابع‌اش رو نداري!
من الان ضد‌حال خورده‌ام. جاش هم درد مي‌كند بدجورررررررر!

ايزو عزيز

2007-12-13T21:17:00.000+03:30

1
گواهينامه ايزو9001 - بر خلاف آن چه كه در ايران ما رايج شده است- نشانه و تضميني براي كيفيت عالي يك محصول نيست.(در اين زمينه استاندارد ملي ايران بر اين استاندارد ارجح است.)
اين گواهينامه صرفا نشانه و دليلي براي تحت كنترل بودن فرايند‌ها و فعاليت‌هاي يك سازمان است و دارندگان اين گواهي مي‌بايست كليه فرايند‌هاي سازماني خود را به شكلي كه قابل كنترل باشند ثبت كنند.

2
مهم‌ترين انتقادي كه به گواهينامه‌هاي ايزو موجود در سازمان‌هاي صنعتي ايران وارد است، اين است كه اين شركت‌ها توانسته‌اند به بهترين و هنرمندانه‌ترين وجهي اين گواهينامه‌ها را ايرانيزه كنند.
در تمام شركت‌ها و سازمان‌هايي كه با آنها در ارتباط بوده‌ام و گواهينامه داشته‌اند كل ماهيت گواهينامه و كاركرد‌اش خلاصه مي‌شود در تبليغات و استفاده از برند شركت صادركننده گواهينامه(CB) و مشق شب امتحان يك عده مثلا گروه تضمين كيفيت براي مدرك‌سازي در موعد 1 ساله تمديد گواهينامه.

3
همه اين‌ها را گفتم كه بگويم به عنوان مدير تضمين كيفيت نمايندگي پدر محترم چند روزي است به شدت مشغول نوشتن مشق‌هايي هستم كه در تمام يك سال گذشته فرصت نوشتن‌شان نشده‌ است و از آن‌جا كه جناب ارزياب محترم بايد باور كنند كه اين‌ها خالي بندي نيست تمام استعداد آسمان به ريسمان بافتن‌مان خرج نوشتن داستان‌هاي علمي-تخيلي ايزو شده است.
خدا را چه ديدي!
شايد به لطف اين گواهينامه ايزو يكي دو سال ديگه من هم ايزاك آسيموفي چيزي شدم!

پ ن: از شانس من همون بازرسي كه سال قبل زيرآب‌شو جلو رئيس‌اش زدم قراره بياد واسه مميزي. واقعا از همگي التماس دعا دارم!

اينم آخرش!

2007-11-28T07:58:00.001+03:30

من در صبح يك روز تعطيل با شلوارك و چكمه كوه! مشغول بيل‌زدن و آبياري درختان باغ هستم كه خواهره زنگ مي‌زنه كه احوالمو بپرسه.
خواهره: سلام، داري چيكار مي‌كني؟
من: دارم درختاي باغ رو آب ميدم.
خواهره: خاك بر سرت كه بعد از ۲۰ سال درس خوندن داري بيل مي‌زني.
من: بهتر از اينه كه 16 سال درس بخوني و بعدش چغندر پوست بكني!

سوال: پيدا كنيد شغل خواهر محترم را.

محبوبم كوئنتين

2007-11-04T23:58:00.000+03:30

ديشب يك اسم ديگه به ليست فيلم‌هاي محبوب‌ام اضافه شد.
براي توجيه‌اش هم نياز به فلسفه بافي ندارم. همين قدر كه اون صحنه تصادف كذايي رو ۵-۶ بار يك نفس تماشا كردم كافيه!
به عبارتي ۲۰-۳۰ صحنه مرگ در كمتر از ۲ دقيقه!!
برادرمون تارانتينو هم با اسلوموشن كردن صحنه تصادف و اون تدوين محشر( تصادف 4 دفعه تكرار ميشه تا جزئيات مرگ هر ۴ نفر سرنشين ماشين رو كامل ببينيم.) كاري مي‌كنه كه لذت خشونت رو به آهستگي مزه مزه كني!
ضد مرگ يه مهموني اساسي‌ئه براي عاشقان برادر كوئنتين. دريابيدش!

مثل زندگي

2007-10-18T17:39:00.000+03:30

1
باباهه كه با كيف توي دستش و كت و شلوار اتو كشيده‌اش معلومه يه قرار كاري مهم داره، با قيافه‌اي كه كلافه‌گي از همه‌جاش داره مي‌باره، از بالاي سر دو دختربچه كه راهش رو سد كردن داره به ماشين‌اش نگاه مي‌كنه.
اونور‌تر دو-سه تا بچه تخس دارن تمام نبوغ و هنرشون رو روي بوم نقره‌اي بدنه مرسدس سي-ال-كي 320 بروز مي‌دن!
اين يكي از صفحات يه تقويم 12 برگه‌است كه مرسدس بنز براي سال 2005‌اش چاپ كرده.
اعداد تقويم اونقدر در سفيدي زمينه‌كار و تنوع خيره‌كننده رنگ‌ها گم اند كه با خيال راحت مي‌توني تك تك صفحات رو قاب كني و به عنوان يه كار نفيس بزني به در و ديوار خونه‌ات.
بقيه صفحات هم همين حال و هوا رو دارن. از عروسي كه دوست پسراش دارن از تو ماشين داماد مي‌دزدن‌اش تا يه گروه آتش‌نشان كه بسيج شدن براي شستن كف شوينده روي يه بنز كنار خيابون.

2
گمان كنم واسه عكاسي پوستر سيتروئن سي-فايو(C5)، كلاغ‌ها و كبوتراي ميدون نقش جهان رو هم تارونده بودن!(آدم‌ها كه جاي خود داره!). يه ماشين كه تا يه لحظه قبل داشتن 10 نفر آستر مي‌كشيدن‌اش و تا نيم ساعت قبل لاي زرورق بوده حالا مي‌خواد بشه زيباي هوشمند سايپاييها!
لباس‌آبي‌ها هم وضع بهتري ندارن.( لباس فرم سايپايي‌ها سفيد و ايران‌خودرويي‌ها آبي‌است)
تنها نشانه‌ از حضور انسان در تبليغات ايران خودرويي‌ها همون خانواده خوشبخت وايستاده كنار ساحل بود كه يه گوشه از كادر تصوير 206 اس-دي رو پر كرده بود.
همون هم از ترس اينكه اون خانومه با مانتو صورتي حواس بيننده رو به خودش جلب كنه به شكل آرام و محترمانه‌اي حذف شد!

3
كمتر تصويري از پوستر‌هاي تبليغاتي شركت‌هاي خودرو سازي ديده‌ام كه چنين جسورانه ماشين‌شان را در حد بوم نقاشي كودكان،‌ تنزل دهند.
كاري كه خارج از جنبه افه‌هاي هنري و زيبايي شناختي‌اش، حامل نشانه‌هاي روشن جامعه شناسانه است.

4
از لحظه‌اي كه خودرو وارد زندگي ما ايراني‌ها شده، آن را به عنوان كالايي لوكس و تجملاتي شناخته‌ايم‌.
هنوز چند سالي بيشتر از روز‌هايي كه خودرو به عنوان كالايي سرمايه‌اي( و نه مصرفي) در خيابان‌هاي‌مان مي‌چرخيد نگذشته است و اگر چه آن روزها گذشته اما آن عادت و رفتار از سرمان نيفتاده است.
و چه خوب كه هيچ وقت گاوصندوق‌هايي كه گنجايش ماشين‌هاي‌مان را داشته باشد، ساخته نشد!

وطن يعني چه آباد و چه ويران...

2007-09-20T16:54:00.000+03:30

1
دو-‌سه هفته قبل پريشان بودم و نگران.
شب كه مي‌خوابيدم نمي‌دانستم فردا بايد به ساز كه برقصم و چطور!
روزهايم به بي‌‌قراري و تشويش مي‌گذشت و شب‌ها به كابوس رنج روز‌ها.
نمي‌خواهم بگويم از دليل‌اش،
كه مدت‌هاست آنجايي را كه بايد جسارت اين حرف‌ها را به آدم بدهد، كشيده‌اند!
و اين نه قصه امروز و ديروز است.
كه قصه تمام اين سال‌ها است.

2
تحمل جمعي كه با من غريبه باشند را ندارم. نه اين كه با غريبه‌ها بر نخورم، بدم مي‌آيد از اين كه غريبه‌ها با من نجوشند.
وصله نا‌همرنگ بودن را دوست ندارم، حالا هر كجا كه باشد و هر كه باشند.
اگر چه تجربه بودن در جايي غير از اين‌جا را ندارم ولي خوب درك مي‌كنم اين حس لعنتي را!

3
تقريبا تمام اين خاك را گشته‌ام. مردمان‌اش را دوست دارم . زبان‌هاي‌شان را،‌ لهجه‌ها را، خلق و خوي‌شان و حتي جوك‌هايي كه گاهي خودشان هم براي خودشان تعريف مي‌كنند.
خوب مي‌دانم ديگر هيچ‌كجا چنين حسي نخواهم داشت و ديگر كساني نخواهند بود كه چنين دوستم بدارند.

4
موسيو ابراهيم و مومو راه افتاده‌اند به سفر، از پاريس (شهري كه خيلي‌ها ديوانه وار دوست‌اش دارند)
تا شرق تركيه(جايي كه كودكان‌اش تا به حال ماشين و دوربين عكاسي نديده‌اند).
موسيو ابراهيم دارد تعريف مي‌كند از شناسايي كشورها از روي سطل‌هاي زباله‌شان.
كه اگر سطل زباله‌اي وجود داشت فلان است و اگر خالي بود چنين است و اگر پر بود چنان.
اما ما فقط آسمان را مي‌بينيم كه يك رنگ است.
(موسيو ابراهيم و گل‌هاي قران)
5
من مال همين‌جا هستم. مال يك سلول از وجود اين گربه بي‌چشم و رو و لعنتي، چموش و بازيگوش.
قطره‌اي از اين دريا، چه پر تلاطم باشد و چه آرام.
چه آباد باشد و چه ويران،
چه متمدن باشد و چه جهان سومي!
هنوز هم شعور‌‌ام آنقدر نشده‌ است كه جهان‌وطن باشم.
امير كه مي‌خواست برود ناراحت شدم.
مهدي هم كه رفت همين طور.
بهرنگ هم كه ساز رفتن سر داده آزار‌م مي‌دهد.
دلم مي‌سوزد: هم براي آنها كه رفتند تا ما بمانيم و هم براي آنها كه مي‌روند تا ما هم نمانيم!

6
اين روز‌ها باز روزنامه نمي‌خوانم.
تلويزيون هم نمي‌بينم.
فقط كار مي‌كنم.
آنقدر كه از پا بيفتي.
آنقدر كه شايد از خستگي خوابت ببرد. تا خواب وطني آباد و آزاد و آرام را ببيني!
درست مثل آن شعر كتاب اول دبستان.
فراموشي هم بد نيست.
حتي اين جملات بهرنگ هم توصيه مي‌شود براي ذكر هر صبح و شام كه:
«آموخته‌ايم که وقتی در ايران زندگی می‌کنيم، همه چيز، از بزرگ‌ترين تا کوچک‌ترين، رفتنی هستند. ياد گرفته‌ايم که پيش از آن که عادت کنيم، از ما خواهند گرفتش.
آری؛ آموخته‌ايم که دل نبنديم!»

7
ممنونم از آمنه خانوم براي دعوت‌اش(‌ كه ما را از بي‌ابرويي سرزده به جمع وارد شدن نجات داد) و دعوت مي‌كنم از بهرنگ ،‌ آيدا ،‌ سيامك ، گيلان ، ليلا ، آرين،امير، بهار و شيما براي گفتن حرف‌هاي‌شان از واژه اي كه مقدس مي‌پندارم‌اش: وطن.

+ بازي از اينجا شروع شده. خواندن‌اش خالي از لطف نيست.

يك كارفرماي خوب

2007-09-15T13:02:00.000+03:30

پدر محترم معتقد‌ اند يك كارفرماي خوب بايد صبح‌ها قبل از كارگر در محل كار حضور داشته باشد.
پدر محترم چند روزي است اختيار امور نمايندگي را داده‌اند دست من و تشريف برده اند كره.
پدر محترم قول داده اگر اين چند روز كارفرماي خوبي باشم برايم از كره، يانگوم را سوغاتي بياورند.
.
.
.
الان چند روزي است كه صبح‌ها ساعت 6 مي‌آيم سر كار!!!

The Departed

2007-09-13T14:09:00.000+03:30

از اين طبع طناز ايراني جماعت خيلي خوش‌ام مياد.
در بدترين شرايط و براي بدترين خبر‌ها هم موقعيت‌هاي كميك و خنده‌دار رو مي‌كنند.
ديروز هم براي من كه مدت‌ها بود با مشتري جماعت سر و كله نزده بودم كه با اعصاب خط خطي برگردم خونه ابتكار ثبت احوالي‌ها حال‌ام رو حسابي جا آورد.
***
فرض كنيد يه آقايي با قد و هيكل حسين رضا زاده و با سبيل‌هايي كه 3 دور روي صورت‌اش تاب خورده اومده واسه ثبت‌ نام خوردو فرسوده.
مدارك‌اش رو كه كنترل مي‌كنم مي‌بينم كپي كارت ملي نداره.
- ببخشيد آقا، كپي كارت ملي‌تون نيست.
- بله قربان، من جزو از قلم افتاده‌ها ام.
- (من با تعجب) از قلم افتاده ها؟
- (آقاهه با شرم) بله قربان، من جزو معدود افرادي ام كه كد ملي بهشون تخصيص نداده‌اند!
- (من با شيطنت) شخصا تشريف برديد ثبت احوال كه ببينن شما رو؟
آقاهه در حالي كه با عصبانيت داره سبيل‌هاشو مي‌جوه، مي‌شينه به تعريف كردن اتفاقاتي كه در جريان گرفتن كارت ملي واسش افتاده. من هم كه ديگه نمي‌تونم جلو خنده‌مو بگيرم به بهانه سرزدن به تعميرگاه آقاهه عصباني رو دو در مي‌كنم.

پ ن: شما مي‌دونيد چرا مالكان 90 درصد خودرو‌هاي فرسوده از خود ماشين‌ها عتيقه‌تر اند؟
پ ن2: به صاحب پاسخ صحيح يك دستگاه خودرو فرسوده اهدا خواهد شد!

11 سپتامبر

2007-09-09T22:11:00.000+03:30

1
گمان كنم سختي نوشتن نسبت تصاعد هندسي داره با زمان آخرين نوشته.
به لطف 33 روزي كه از آخرين نوشته‌ام مي‌گذرد، نه دست و دلمان به قلم و كاغذ مي‌رفت و نه كيبورد و مونيتور.
باشد كه برود.

2
روز 11 سپتامبر در حوالي مشهد و حومه آفتابي نشويد به هيچ وجه!
اين آقا و اين خانوم دارند زندگي‌اي رو شروع مي‌كنند كه نتيجه‌اش نسلي جهش يافته از دشمنان بشريته.
مخصوصا اگه حلال زاده بخواد به دايي‌اش شبيه باشه!
به هر حال مباركه!

3
اين مسافرت‌هاي من هم براي خودش قصه‌اي شده‌!
دوستان شركت معظم خودروسازي و شركا، پتانسيل عجيبي دارند در به باد فنا دادن چند هفته برنامه‌ريزي من براي 3 روز مسافرت.
عزم ولايت طبس كرده‌ايم براي 10-20 روزي، بليط‌اش هم توي جيب‌مان است، مي‌ماند بي‌خيال شدن آقايان كه چند روزي دست از سر در شرف كچل‌شدن ما بردارند.

4
بالاخره اغفال‌هاي برادر ارداويراف كار دست ما داد و همه پول‌هاي‌مان را داديم و Nikon D40 ابتياع نموديم.
ما كه با منوي اتومات دوربين قبلي هم مشكل داشتيم، افتاده‌ايم به حل معادلات درجه 3 سرعت شاتر و قطر ديافراگم.
اگر كتاب « عكاسي فور داميز» خوب سراغ داريد، دريغ نفرماييد.

كرگدن،پر!

2007-08-06T23:29:00.000+03:30

ما را كه درد عشق و بلاي خمار كشت
يا وصل دوست يا مي صافي دوا كند.

شرق روتوقيف كردند.
كرگدن نامه، پر!
كلمه، پر!
فلسفيدن با پتك، پر!
حكايت‌هاي غير اخلاقي، پر!
كرامر عليه كرامر، پر!
سون آپ، پر!
كافه شرق، پر!
...
اما ما دلمان براي قلندران پيژامه پوش‌اش تنگ مي‌شود.
آقاي مير فتاح، ما را درياب،برادر!
مي‌ميريم از خماري.

پ ن: در راستاي اشتغال برادر ديده‌بان در روزنامه ايران:
ايراني خر! روزنامه ايران بخر!

پ ن ۲: احمق! كرگدن كه پر نداره! خودش خبر نداره!

بي عنوان،بي شرح

2007-07-28T15:53:00.000+03:30

تنهايي و بي حوصله‌گي چشمه كلمات را خشكانده است.
فعلا فقط زنده‌ام.همين!

پ ن: بالاخره با استعفاي من موافقت شد.

باد،خاك،آتش

2007-07-06T12:40:00.000+03:30

۱
دفعه اول كه داوطلب سفر سيستان شدم، چند روزي بيشتر از قضيه جنايت تاسوكي نگدشته بود. اين بار هم در موسم بادهاي ۱۲۰ روزه سيستان توفيق اجباري سفر به ملك زابلستان دست داد.

۲
باد، خاك،آتش
اين تمام قصه ولايت سيستان است در اين ۷-۸ سال گذشته.
البته چند هفته‌اي است زابلي‌ها نماز شكر خوانده‌اند براي باران.
طوفان ۱۲۰ روزه سيستان اگر چه مانند شاخه‌هاي بيد مجنون مي‌رقصاندت اما گرد و خاكي نداشت. مي‌گفتند علت‌اش باران و سيل‌هاي امسال است.
تلالو خورشيد در هامون چشم‌هايت را گرم مي‌كرد. گويا امسال آنقدر آسمان سخاوت داشته كه افغان‌ها ناخن خشكي نكنند و بگذارند هامون عطش‌ناك هم به نوايي برسد. هر چند هنوز هم مي‌شد كارگاه‌هاي قايق‌سازي‌اي را ديد كه ميان برهوت كوير رها شده‌اند.

۳
در تمام سال‌هاي خشك‌سالي، زابلي‌ها نفت سر سفره‌‌شان بوده است.
هر گاه ذخيره آب چاه‌نيمه‌هاشان ته مي‌كشيده، دولتي‌ها با حربه بنزين، افغان‌ها را وسوسه‌ مي‌كرده‌اند تا اندكي راه‌آب هيرمند را شل كنند. نان‌شان هم كه هنوز بدجور بوي گازوئيل قاچاق مي‌دهد.

۴
اگر گذرتان به استان گلستان افتاده‌ باشد، بين كلاله و گنبد شهرك‌هاي بلوچ نشيني مي‌بينيد كه وجودش با هيچ منطقي جور در نمي‌آيد.
آن شهرك‌ها حاصل خشك‌سالي ۵۰ سال قبل سيستان و بلوچستان‌است و مردماني كه به سوداي آب به آن سرزمين كوچيده‌اند.

۵
از زابل راه‌ مي‌افتم به سمت زاهدان. اشتياق ديدن هامون و شهر سوخته و تپه تاسوكي نمي‌گذارد در گرماي ظهر سيستان خواب به چشم‌ام بيايد.
تكه جنوبي هامون(خودشان مي‌گويند هامون ۳) كه خشك است.
به شهر سوخته‌ هم راهمان نمي‌دهند. (اين را پيش از راه افتادن راننده هم گفته بود،باور نكرده بودم.)
قتل‌گاه تاسوكي را هم كرده‌اند يادمان شهدا.
راننده تعريف مي‌كند از دعواي عبد المالك و برادرش. برادر مي‌ميرد و عبدالمالك تير خورده در بيمارستاني در پاكستان بستري مي‌شود. دولت دوست و برادر به درخواست دولت ايران وقعي نمي‌نهد و ريگي را مي‌فرستد آمريكا براي معالجه!
با خيال راحت به خواب مي‌روم.

۶
اگر اين روزها گذرتان به آنطرف‌ها افتاد حتما خربزه‌هاي سفيد و بي‌رنگ و رو اما شيرين زابلي را(كه كنار دبه‌هاي بنزين كپه كرده‌اند) از دست ندهيد. اين‌ها اولين محصولات سرزمين سيستان است بعد از ۸ سال بي‌آبي.
از انبه زرد و شيرين پاكستاني بازار زاهدان هم غفلت نكنيد كه بسيار موجب پشيماني است.

پ ن: اگر رئيس محترم زير قول‌اش نزنه قراره سفر خداحافظي را تشريف ببرم عسلويه.مي‌گن الان آب و هوا‌ش خيلي خوبه، كسي پايه نيست با هم بريم؟

براي آخرين بار...

2007-06-28T16:12:00.000+03:30

براي اولين بار از يه هفته مونده به امتحان درسم‌رو خونده بودم.
براي اولين بار عصر روز قبل از امتحان، نشستم به روزنامه و كتاب خوندن.
براي اولين بار شب امتحان نشستم به چت كردن و وب‌گردي.
براي اولين بار شب امتحان زود خوابيدم.
براي اولين بار صبح روز امتحان رو تا ۸ خوابيدم.
براي اولين بار صبح روز امتحان فرصت كردم صورتم‌رو سر و صفايي بدم.
براي اولين بار نيمساعت قبل از امتحان سر جلسه نشسته بودم.
براي اولين بار حواسم به مراقب و ورقه بغل دستي نبود.
براي اولين بار نيمساعت زودتر برگه‌مو تحويل دادم.
.
.
.
و نتيجه گرفتم كه چقدر خوبه آدم درسش‌رو نذاره واسه شب امتحان.
ولي حيف كه اين آخرين امتحان فوق ليسانس‌ام بود!

مسافر كوچولو

2007-06-25T22:45:00.000+03:30

با زهرا (خواهر كوچيكم) رفتيم بيرون به قصد آسمون گردي.
۱۰-۲۰ كيلومتري كه دور مي‌شيم از شهر، ديگه نور هيچ چراغي بزم آسموني‌مون رو بهم نمي‌زنه.
ازش مي‌پرسم : ميدوني چند تا ستاره تو آسمون هست؟ جواب نمي‌ده.
از خلسه صداي جيرجيرك‌ها و آسمون پر ستاره وسردي شب كوير كه بيرون ميام، مي‌بينم با انگشتاي كوچيكش يه گوشه از آسمون رو نشون كرده و داره با دقت ستاره‌ها رو مي‌شماره.
با لبخند نوك انگشتش‌رو مي‌بوسم و به يه قاچ هندونه وصورت فلکي خوشه پروين مهمونش مي‌كنم.

عکس:مرتضي بدرام، قلعه خرو،طبس

تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد

2007-06-15T11:22:00.000+03:30

۱
اين كه ما ايراني‌ها در هيچ كاري اخلاق حرفه‌اي‌مان را رعايت نمي‌كنيم حرف تازه‌اي نيست. اصلا بگذاريد سوزن اول را به حرفه خودم بزنم.
فرض كنيد تفاوت قيمت يك بسته نيم كيلويي گريس نسوز مرغوب با گريس نا‌مرغوبي كه براي خنك‌كاري در پروسه‌هاي توليد صنعتي استفاده مي‌شود حدود ۴۰۰۰ تومان است.
براي گريس‌كاري بلبرينگ چرخ‌هاي جلو يك خودرو چيزي كمتر از ۱۰۰ گرم گريس نياز است كه تفاوت جنس خوب تا متاع نا‌مرغوب‌اش كمتر از ۱۰۰۰ تومان است و جالب آن‌كه خيلي از همكاران من بهاي اولي را مي‌گيرند و دومي را به‌كار مي‌برند.
بارها مسافراني ديده‌ام كه به همين دليل( قفل‌كردن چرخ‌هاي جلو در سرعت بالا) تا سرحد مرگ به خطر افتاده‌اند.
اين كه به خاطر ۴۰۰-۵۰۰ تومان سود بيشتر سرنوشت خانواده‌اي را به بازي بگيري اصلا چيز خوبي نيست.

۲
نمي‌خواهم نوشته‌ام را به شرح و تفصيل گند‌كاري خودرو و خودروسا‌ز‌ها تمام كنم كه نه قصد‌‌ام از ان پست اين بوده است و نه ربطي به تيتر مطلب دارد.
قصه همان است كه گفتم:« يك سوزن به خود و يك جوالدوز به ديگران»
داستان ماشين‌هاي حلبي هم بماند براي بعد.

۳
پارسال از دو هم خانه‌اي ام يكي دكتر دندان‌پزشك بود و ديگري نبود. آن ديگري و دوستي ديگر به اتفاق رفته بودند به مطب دوست اول براي روكش‌كردن دندان‌هاي‌‌شان.
جلسه اول به قالب‌گيري مي‌گذرد و قرار بعدي براي روزي كه روكش آماده شده باشد براي نصب روي دندان آسيب ديده.
دوستم كه براي روكش‌كردن دندان فك پاييني‌اش روي يونيت دندان‌پزشكي نشسته‌ بود تعريف مي‌كرد كه يك لحظه، حركت فرز را روي دندان‌هاي فك بالاي‌ام احساس كردم و از جا پريدم.
رفيق ما آن روز هر فحشي كه بلد بود نثار هم‌خانه ديگر كرد.
آقاي دكتر هم بعدا مقر آمد كه گويا روكش دندان آن دوست ديگر را مي‌خواسته به دهان ديگري قالب كند و براي كم شدن زحمت قالب‌گيري و ساخت دنداني ديگر، قصد داشته كمي از روي دندان بالايي بتراشد، براي جا افتادن دندان!

۴
سالها پيش پزشك متخصصي در شهرمان طبابت مي‌كرد كه شهره بود به دم مسيحايي.
مادربزرگي را كه از جان عزيزتر داريم‌اش را به علت اندك ناخوشي قلبي سپرديم به جناب طبيب.
دكتر در هياهوي شلوغي بيماران و تراكم امور تجاري، براي پيرزني كه سال‌هاست به دليل فشار خون لب به نمك نزده، ۶ سرم نمكي تجويز مي‌كند و مي‌رود دنبال حرفه و تجارت غير مسيحايي‌اش.
پيرزن، سرم دوم را تمام نكرده كه ملك الموت را رقصان مقابل چشمان‌اش مي‌بيند و در دم اعزام مي‌شود به مشهد، و ما با چشم گريان به دنبال‌اش تا او چند روزي در سي سي يو بماند و ما در شهر غربت.

۵
دوست دكتر ديگري را بعد از مدت‌ها ديده‌ام در ترمينال فرودگاه، كه هر دو مقصدمان يكي‌است و صندلي‌هايمان كنار همديگر.
هواپيما از زمين برنخاسته كه غرق خواب مي‌شود.
آخرهاي سفر كه بيدارش مي‌كنم از كشيك ديشب‌اش مي‌گويد و اكسپاير شدن ۳ مريض‌اش.
مثل نادان‌ها مي‌پرسم: يعني مرخص شدن؟ و او با خنده مي‌گويد كه: نه! مردند.

۶
از هم خانه‌اي دكتر‌ام مي‌پرسم كه پس تكليف سوگند بقراط چه مي‌شود؟
با پوزخند از خودش و هم‌كلاسي‌هايش مي‌گويد كه خيلي‌هايشان لب مي‌زده‌اند هنگام اداي سوگند تا بعدها وجدان‌شان به خاطر شكستن سوگند پريشان نشود!

۷
مرگ براي همه‌مان طبيعي شده است، چه در اثر تصادف و زلزله باشد ، چه در اثر سوختن يك ماشين و يا لغزش چاقوي جراحي كه دارد به نماي برج ۸۰ طبقه‌اش فكر مي‌كند.
اگر چه حق مي‌دهم كه در كنار درد و بيماري كه اقتضاي شغل پزشكي است ، مرگ هم وجود دارد اما من كه از مردن يك گنجشك در اثر برخورد با ماشين‌ام تمام روز‌ام سگي مي‌شود،هيچگاه درك نمي‌كنم كه مي‌شود به اين راحتي از مرگ ديگري(كه شايد اندكي در آن نقش داشته ‌باشم ) گفت و خنديد.

۸
اين از بدشانسي دكترها است كه چيزي به نام سوگند و اخلاق را به كارشان چسبانده‌اند تا ترجيع‌بند هر انتقاد و شكايتي باشد. و گرنه هيچ كداممان از اخلاق بويي نبرده‌ايم.
به علاوه، ماي عمله آچار به دست را چه به اين جسارت‌ها كه روپوش سفيد پزشكان را لكه دار كنيم.
حرف‌هاي ديگر هم بماند براي وقتي ديگر كه با چند هم مسلك ديگر بنشينيم و در پوستين خلق افتيم.

پ ن: اين مطلب تکمله‌اي بود براي مطلب«دردم نهفته به که طبيبان مدعي» ويژه نامه کافه شرق که نتوانستم در اينترنت پيدايش کنم. توصيه مي‌کنم که اگر پيدايش کرديد بخوانيد(۵ شنبه ۲۳ خرداد)

دماغ سوخته

2007-05-29T02:27:00.000+03:30

۱
شما با دوست‌تون از در دانشگاه امير كبير بيرون مي‌آييد و بعد از چند قدمي كه توي وليعصر راه رفتيد يك مرد جوون مي‌بينيد كه با يك ساك پر از DVD روي نيمكت‌هاي سنگي جديد حاشيه وليعصر نشسته.
مرد شما رو دعوت مي‌كنه كه كنارش بنشينيد و فيلم‌هاي جديدش رو ببينيد.
توي ساك‌اش غير از چند تا فيلم پورنو و يه سري فيلم قديمي چيز دندون‌گيري پيدا نمي‌كنيد.
ولي اون از DVD هاي دستش يك آس رو مي‌كنه و شما براي اين‌كه دست خالي نرفته باشيد يك فيلم ازش مي‌خريد.
۲
شما يك جاسوس هسته‌اي هستيد و بعد از مدت‌ها به نقشه زنجيره ۳۰۰۰ تايي سانتريفوژهاي تاسيسات نطنز دسترسي پيدا كرده‌ايد. بازرس‌هاي آژانس مدت‌هاست دنبال شما‌اند و قرار است در ازاي ۴ ميليون دلار، اطلاعات هسته‌اي ايران را بهشان بفروشيد. بعد از اين كه اطلاعات را روي يك DVDخام رايت كرديد آن را داخل جلد فيلم وودي آلن كه به همين منظور آماده كرده ايد مي‌گذاريد و داخل كيف‌تان قرار مي‌دهيد. امروز عصر با بازرس‌هاي آژانس قرار داريد و براي اين كه قبل از اين كه گند كارتان در‌آمد خودتان را گم و گور كنيد وارد اولين آژانس مسافرتي مي‌شويد و بليت پرواز فرداي‌تان به مقصد ليبي را اوكي مي‌كنيد.
۳
همدست شما در سرقت قبلي بانك كشته شده و شما براي اين‌كه به سرنوشت او دچار نشويد تصميم به تغيير شغل از سرقت مسلحانه به كيف‌زني مي‌كنيد. روي موتورتان نشسته‌ايد كه يك مرد جوان از آژانس مسافرتي خارج مي‌شود. مطمئن‌ايد كه مرد جوان آنقدر چاق است كه توان دويدن دنبال موتور شما را نخواهد داشت. موتور را روشن مي‌كنيد و چند دقيقه بعد با كيف دستي مرد جوان به سمت خانه حركت مي‌كنيد. شب دوست‌تان كه تازگي از شهرستان به تهران آمده و فيلمهاي لختي مي‌فروشد به خانه مي‌آيد و شما كه از قيافه وودي آلن با آن عينك و دماغ مسخره‌اش خوشتان نمي‌آيد DVD فيلم را به او مي‌دهيد.
۴
...

۵
آقا بي‌خيال!
اين قصه به درد ستون بومرنگ فرورتيش رضوانيه توي صفحه آخر صفحات زندگي روز‌نامه هم‌ميهن مي‌خوره!
من الان اينقدر شاكي ام كه كارد بزني خون‌ام در نمياد.
براي دومين بار در يكي دوماه اخير گول دست‌فروش‌هاي نامرد رو خوردم و الان حال‌ام به شدت گرفته‌است. اصلا بهتره به جاي ادامه قصه بومرنگ، قصه گول‌ خوردن‌هاي من رو بشنويد:
۶-۱
چند وقت پيش كه پياده از ميدون ونك به سمت محل كارم مي‌رفتم دي وي دي هاي يك دست‌فروش رو زير و رو كردم و فيلم بابل رو ازش خريدم.
نشون به اون نشون كه شب به جاي فيلم Babel فقط ۱۰ دقيقه اول American Pie 5 رو ديدم و بعدش هم ديگه هيچي توي DVD نبود!
۶-۲
من از همون آقا دست فروشه حاشيه ولي‌عصر كه تو بند 1 گفتم فيلم Play It Again,Sam وودي آلن رو خريدم و شب متوجه شدم، محتويات ديسك داخل بسته چيزي جز CD اول يك بازي قديمي كه براي اجرا CD دوم رو هم ميخواد نيست!
۷
من ديگه از دست‌فروش‌ها فيلم نمي‌خرم.
من ديگه از دست‌فروش‌ها فيلم نمي‌خرم.
من ديگه از دست‌فروش‌ها فيلم نمي‌خرم.
من ديگه از دست‌فروش‌ها فيلم نمي‌خرم.
من ديگه از دست‌فروش‌ها فيلم نمي‌خرم.

نا مهربان با يار

2007-05-24T02:55:00.000+03:30

يكي از رفتارهايي كه تازگي‌ها پي برده‌ام بسيار احمقانه است، اين است كه بخواهي شخص ديگري را در حس خوب كتاب جديدي كه خوانده‌اي سهيم كني .
البته بعد حماقت‌بار قضيه به معرفي كتاب خوب به دوستان بر نمي‌گردد. بلكه نكته آن در اين است كه بخواهي در معرفي آن از خودت مايه بگذاري و كتاب خودت را به دوستي كه مشتاق خواندن آن است امانت بدهي.
گمان مي‌كنم همين چند دليلي كه خواهم گفت براي ايمان پيدا كردن به حرف من كافي باشد:
* خيلي از كتابهايي را كه بسيار دوست‌شان دارم آنهايي است كه مدت‌هاست شير پاك خورده‌اي گرفته و پس‌شان نداده است:
رود راوي(ابوتراب خسروي)، شازده احتجاب(گلشيري)، ناتور دشت(سلينجر)، سيمور(سلينجر)، روي ماه خداوند...(مستور)،كوير(شريعتي) تومار شيخ شرزين (بيضايي)، نيمه غايب(سناپور) و ...
و اگر چه خيلي‌هايشان را دوباره خريده‌ام اما هيچ كدامشان نتوانسته‌اند جاي نسخه اول را پر كنند!
* مسلما كتابي كه ارزش خواندن دارد ارزش خريدن هم دارد.
* فرض كنيد شما سر و كارتان با مكانيكي جماعت است و حجم روغن و گريسي كه در تماس هفتگي با اين جماعت دامن‌گيرتان! مي‌شود براي روغن كاري چرخ‌هاي صنعت مملكت كافي است. فرض كنيد دوست شما هم پزشكي است كه جهت تميزي بيشتر روزي 2 بار با پر‌كلرين!(باور كنيد نمي‌دونم اون ماده‌اي كه شديدا بوي بيمارستان مي‌ده اسمش چيه!) دوش مي‌گيرد و ...
حالا كتابي رو كه خوندين( با سر و بال چرب و چيلي!) و هنوز مي‌شه جاي يه كتاب نو به ملت قالب كرد رو به رسم امانت بدين به اين آقاي دكتر و بعد از چند وقت يك توده چرك تحويل بگيريد!ا ون موقع احساس شما چيه؟
* وقتي داريد كتاب امانت داده‌شده تون رو پس مي‌گيريد ببينيد كه طرف يك كاميون نمك خالي كرده روي صفحه اول كتاب و با الفاظي كه احساس مي‌كرده مي‌تونه اولين شعر شاعري كشف نشده باشه، شما رو مورد عنايت قرار داده!
* طرف كه كتاباي خودش رو لاي زرورق نگه مي‌داره از كتاباي شما داره جاي زير ليواني استفاده مي‌كنه!
* دوستي كه كتاب‌تون رو قرض گرفته بدون اينكه نظر شما رو بخواد جلوي روي خودتون كتاب رو بده به شخص ديگه!
* از كتاب شما جاي دستمال واسه خشك كردن شربت آب نارنج استفاده بشه!!!
* و اين قصه تا صبح هم كه حرف بزنم ادامه دارد!

پ ن ۱: اين دليل نمي‌شه كه به اون دو-سه تا آدم نازنيني كه تابحال مثل بچه آدم كتابامو خوندن و پس دادن ديگه كتاب ندم.
پ ن۲: در اين كه در مورد كتاب‌هام بسيار آدم بي‌جنبه‌اي ام هيچ شكي ندارم. نيازي به تذكر شماها نيست.
پ ن۳: حاضرم هر كدوم از كتاباي بالا رو كه گفتم با يك نسخه نو از همون كتاب جايگزين كنم. خواهش مي‌كنم كتابامو پس بديد.
پ ن۴: هر گونه شباهت دوستان فوق‌الذكر با دوستان خودم شديدا تكذيب مي‌شود!
پ ن۵: ضمنا در اين جور موارد بدترين فحش اينه که:« خب اين باشه واسه من، يه دونه نوشو واست مي‌خرم!»

ترس و لرز

2007-05-20T00:42:00.000+03:30

اون غولي كه توي Sin City يه صورت پر از چسب زخم داره و با يه مشت دو-سه تا پليس رو ناكار مي‌كنه رو ديدين؟
اون يكي از كاراكترهاي مورد علاقه من‌ئه!
هانيبال لكتر رو هم به خاطر خونسردي‌اش دوست دارم!
اون مردك قاتل فيلم Se7en رو هم به خاطر هوشش!
اينا رو گفتم كه بدونيد چقدر روحيه‌ام لطيفه!
ولي امشب مثل چي ترسيده‌ام. البته اگه ترس كلمه درستي واسه سگ‌لرز‌هاي امشب من باشه.
امشب تو تنهايي نشستم و فيلمHostel رو ديدم. قصه سه تا جوون آمريكايي كه واسه تعطيلات اومدن اروپا و حالا دختراي آمستردام دلشون رو زده و راه افتادن دنبال دختراي اروپاي شرقي، غافل از اينكه پا به سلاخ خونه‌اي گذاشتن كه تيكه بزرگشون گوش‌شون‌ئه.
قسمت عمده فيلم نمايش وحشي‌گري آدمها‌است در سلاخ خانه‌اي كه محلي‌ها اسمشو گذاشتن موزه هنر!
آدمهايي كه پول مي‌دن و يه توريست ( كه نژاد و مليت‌اش رو هم ميتونن انتخاب كنن) رو مي‌خرن تا هنر خودشون رو با ابزارهاي متنوعي( از چاقوي جراحي گرفته تا قيچي آهن‌بر و اره برقي) نشون بدن.
چند جاي فيلم ميخواستم بي‌خيال شم كه حس كنجكاوي و طبع لطيف نذاشت.
ولي نتيجه اين كه مطمئن‌ام تا صبح خواب‌ام نمي‌بره. تنم داره بعد ۲ ساعت مي‌لرزه و دارم به حماقت خودم واسه خريدن و تنها ديدن اين فيلم ترسناك لعنت مي‌فرستم.
تا حالا با اره آهن‌بر رو تن يه نفر ديگه شاهكار هنري خلق كرده‌ايد؟

اميدواري

2007-05-16T00:34:00.000+03:30

عمـري دگر ببـايد بعد از فـراق مـا را
كاين عمر صرف کرديم اندر اميدواري

(سعدي)

شير بي يال و دمب و اشكم

2007-05-11T19:03:00.000+03:30

۱
مطابق تبصره ۱۳ بودجه سال ۸۵ كل كشور دولت مكلف است ۷ درصد از سود تسهيلات بانكي هر دستگاه خودرو(تا سقف ۵ ميليون تومان) را جهت جايگزيني ۲۵۰ هزار خودرو فرسوده با خودروهاي نو دوگانه سوز پرداخت نمايد.
۲
عليرغم پيش‌بيني جايگزيني ۲۵۰‌هزار دستگاه خودرو و ساخت و تجهيز ۴۰۰ جايگاه گاز CNG، دو شركت ايران‌خودرو و سايپا فقط موفق به جايگزيني حدود ۷۰ هزار خودروي فرسوده شده‌اند. تعداد جايگاه‌هاي سوخت جديد ساخته شده را هم نمي‌دانم!
۳
موتور خودروهايي كه الان گازسوز مي‌شوند همگي پايه بنزين‌سوز است و در حالت گازسوز نمي‌تواند عملكرد مناسبي داشته باشد.
اگر ديديد تاكسي‌اي كه توي آن نشسته‌ايد در سرعت بالاي ۱۰۰ كيلومتر، يكدفعه خاموش شد اصلا نگران نباشيد!
۴
مخازن CNG از كامپوزيت با الياف كربن توليد مي‌شود كه فرايند توليد‌اش هاي‌تك است و ما اين تكنولوژي را نداريم. مجموعه رگولاتور و كيت‌هاي گازسوز توليد داخل هم آنقدر از لحاظ كيفيت افتضاح بود كه خودروساز‌ها عطايش را به لقايش بخشيدند و قرار شد كيت و مخزن خودروهاي گازسوز توليد شده از محل واردات تامين شود كه نمي‌شود.(نمي‌دانم علت دقيق‌اش چيست.)
۵
يك دروغ بزرگ كه به تعداد ۷۰ هزار بارتكثير شده و همه وانمود به راست بودن‌اش مي‌كنند شنيده‌ايد؟
خودروهاي گازسوز همان دروغ بزرگ است.
خودروساز به نيت توليد خودروي گازسوز ماشين‌هايي فقط با اسم گازسوز توليد مي‌كند كه به دليل تغييراتي در بدنه قابليت گازسوز شدن در آينده را دارد.
دولت به همين خودروها كه درحال حاضر بنزين‌سوز است ،وام جايگزيني پرداخت مي‌كند.
راهنمايي و رانندگي(كه مو از ماست همه توليدات خودروسازها مي‌كشد تا مجوز پلاك بدهد) هم با خيال راحت همه آنها را پلاك مي‌كند .
سازمان بهينه‌سازي مصرف سوخت هم خيال‌اش راحت است كه هنوز حالا‌حالا‌ها ماشين گازسوزي نيست كه گند مشكل كمبود جايگاه سوخت در بيايد!
منتها شما خودروي گازسوز بدون كيت و مخزن را چه مي‌ناميد؟
۶
خدا بيامرزد حضرت مولانا را. قصه شير بي يال و دمب و اشكم را كه يادتان هست؟

بهتر از برگ درخت

2007-05-09T02:08:00.000+03:30

بعد از يه روز پركار و خسته‌كننده، فقط دو تا تماس تلفني كافيه تا يه جوخه آدم بريزن تو استخر و سه-چهار ساعتي تمام خستگي‌هاشونو به تن زلال آب بسپرن.
بعدش هم ميشه همون نزديكا رفت بهروز و سالاد اون مغازه و پيتزاي اون يكي و سيب‌زميني اون يكي ديگه و كباب‌تركي بغليشو با‌ هم جور كني و تازه وقتشه كه زنگ بزني و دل اونايي كه نيومدن رو بسوزوني.
بعدش هم چمناي حاشيه اتوبان مدرس و خنديدن به بيلبوردهاي صد‌تا يه غاز و عكس اون نگهبان جدي سردر ساختمون روبرويي و فكر كردن به مشكلات بشريت.
آخر از همه هم يه كتاب كه تو تقديم‌نومچه‌اش آزرو شده برات كه اين دوستي‌ها پابرجا بمونه.
و آخر آخرش هم خنكاي شبهاي ارديبهشت تهران توي اتوبان همت خالي با حيراني استاد ناظري.
چه خوشي‌هاي كوچك اما بزرگي!

بهاردوستي‌هايمان خزان مبيناد!

حدودا پيدا كنيد پرتقال فروش را!

2007-05-02T00:18:00.000+03:30

استاد مي‌گويد:« اگر عددي حول‌و‌حوش C در متغيري مانند X ضرب شود به شرط آن‌كه حاصل‌ضرب از عددي حدود A حدودا بزرگ‌تر باشد، پيدا كنيد پرتقال‌فروش را!»
و من به جاي پيدا كردن پرتقال‌فروش به اين فكر مي‌كنم كه احتمالا مبتكر روش منطق فازي يا ايراني بوده، يا با ايراني جماعت سر‌و‌كار داشته است كه همه چيزش را با حد و حدود و حول‌و‌حوش بيان كرده است.
از فكر احمقانه‌ام خنده‌ام مي‌گيرد. آخر ما جدي‌ترين مسائل حساب و كتاب دارمان را هم با عدم قطعيت تعريف مي‌كنيم، آن وقت بياييم مسائل حدودي را مقيد به منطق رياضي كنيم؟
شب كه ويكي‌پديا را سرچ مي‌كنم از حدس خودم خنده‌ام مي‌گيرد.
مبتكر روش فازي پروفسور لطفي عسكر‌زاده [خارجي‌ها بهش مي‌گويند«زاده»]ايراني است.

پ‌ن1: منطق فازي روش وارد كردن بازه‌ها و محدوده‌ها در محاسبات رياضي است. فرض كنيد به جاي آن‌كه بگوييد دماي اتاق ۱۵ درجه است، بخواهيد عبارت دماي اتاق كمي سرد است را وارد محاسبات‌تان كنيد.

پ‌ن2: توضيحات بيشتر را اينجا بخوانيد(+)

بازگشت پيكان

2007-04-27T13:55:00.000+03:30

فعاليت ارزي بانك‌هاي سپه و صادرات متوقف شد.
من هم اول‌اش مثل شما سرسري از اين خبر گذشتم. نه تاجر‌ ايم نه تاجرزاده! به من و شما كه ربطي ندارد.
يعني واقعيت‌اش تا ديروز كه علت تاخير تعهدات سايپا رو شنيدم به من هم ربط نداشت، حالا شما هم خبر رو از اين منظر بخونيد شايد به شما هم ربط پيدا كرد.
كليه روابط تجاري شركت سايپا از طريق بانك سپه انجام مي‌شده است و از آغاز سال جديد بانك‌هاي خارجي از صدور ال-سي (Letter_of_credit) براي اين بانك خودداري مي‌كنند.
كوچك‌ترين پيامد اين قضيه توقف خط توليد زانتيا و ريو و اخلال در توليد ال -۹۰ است.( كه چند وقت است چنين شده است.)
بد نيست بدانيد كه‌ ما( ايراني‌ها) با وجود آن‌كه نقشه و اجازه توليد كليه قطعات پرايد را از كياموتورز كره گرفته‌ايم، قادر به توليد همه آن نيستيم و اي سي يو (Electronic Central Unit) و سنسورهاي آن را از كره و آلمان و فرانسه وارد مي‌كنيم . جالب‌تر اين كه در سيستم انژكتوري خودروهاي گروه ايران‌خودرو هم از همين قطعات استفاده مي‌شود.( كيت‌هاي ساژم و زيمنس) و اين يعني كه اگر تحريم‌ها كمي سفت و سخت‌تر شود امكان توليد هيچ‌گونه خودرو انژكتوري در داخل كشور نخواهد بود.
احتمالا قدم بعدي برگرداندن خط توليد پيكان از سودان و جولان دادن خودروهاي ملي سفيد يخچالي در جاده‌هاي كشورمان خواهد بود.

مصائب يك ايران خودرويي

2007-04-26T16:39:00.001+03:30

اسكيزو كه در ايران خودرو كار مي‌كند پرايد داشت. گويا سال‌ها قبل پيشگويي به اسكيزو گفته بود يا ماشين‌ات را عوض كن يا با سايپايي جماعت دوستي نكن.
اسكيزو نه پول داشت كه اولي را انجام دهد و نه زوري كه دومي را انجام ندهد.
اولين شب آشنايي من و اسكيزو، آنچنان دو چرخ راست‌اش رفت روي بلوكه‌هاي وسط اتوبان همت كه همه ميپرسيدند اين صحنه دست‌پخت كدام مرد قوي پنجه و هنرمندي ‌است.
خدا را شكر كه ماشين‌هاي سايپا كمربند ايمني دارد [گويا ايران خودرويي‌ها ندارد!!] و گرنه مايي نبوديم كه اين حكايت را برايتان نقل كنيم.

**
اسكيزو معتقد بود اين‌كه ماشين‌هاي ايران خودرو به جاي لوله واسطه سوخت(همان قطعه‌اي كه باعث سوختن ماشين مي‌شود)، جي پي اس (دستگاه مكان‌ياب ماهواره‌اي) حضرت عزرائيل دارد خودش آپشن ويژه‌اي است.
اصولا در دوره‌اي كه بخاري ماشين‌هاي ايران خودرويي خراب است!! آتش مي‌تواند وسيله مناسبي براي گرما باشد، به شرط اين‌كه فتيله‌اش را آنقدر زياد نكنيد كه خودتان بسوزيد.
نميدانم چرا اسكيزو فتيله سمندش را توي هواي بهاري زياد كرده بود اما به هر حال سوخت.
يعني متاسفانه خودش نسوخت. ماشين‌اش سوخت.
گويا قطعه جي‌پي‌اس حضرت عزرائيل(كه توليد ايران خودرو است) هم گاهي درست كار نمي‌كند.
به هر حال لطف قضيه به اين است كه خياط هم در كوزه افتاد و اسكيزو دنبال ماشين جديدي است تا دل تنهايي‌اش تازه شود.

پ ن۱: اسكيزو جان! در گروه سايپا هم كار خوب پيدا مي‌شود هم ماشين خوب، براي آنان كه توبه كنند.

پ ن۲: آنقدر زندگي و درس و كارم با اين اتاق‌هاي حلبي عجين شده است كه بخواهم كمي بيشتر ازشان بگويم. برچسب «آدم‌ها و ماشين‌ها» براي همين حرف‌هاست. اگر علاقه‌اي نداريد نخوانيدشان!

مثل خدا

2007-04-25T23:38:00.000+03:30

زنوركو [برنده نوبل ادبيات]: هنوز كه شروع نكرديم. كتاب‌هامو دوست داريد؟
لارسن [خبرنگار]: (در حالي‌كه ضبط صوتش را به كار مي‌اندازد) نمي‌دونم.
زنوركو: ببخشيد؟
لارسن: يك كم مثل خداست.
زنوركو: (عصبي) منظورتون چيه؟
لارسن: درباره خدا هم مدت‌ها قبل از اين‌كه واقعا صادقانه در موردش كوچك‌ترين سوالي از خودتون بكنين، خيلي چيزها مي‌شنويد. و از اون به بعد، وقتي شروع مي‌كنيد درباره‌اش فكر كنيد قبلا تحت تاثير حرف‌هايي كه شنيديد قرار گرفته‌ايد... ابهتش شما را گرفته...

« اريك امانوئل اشميت، نواي اسرار آميز،نشر قطره، ۱۳۸۵»

پ ن: همينقدر مي‌گم كه داستان در مورد عشق و دلباختگي‌ئه و به اندازه خرده جنايت‌هاي زناشوهري غافلگير كننده.

تك چرخ

2007-04-21T23:38:00.000+03:30

توي كادوهاي جشن تولد‌ام يك قاب عكس هم بود. يه هارلي ديويدسون برنجي خوشگل كه توي حلقه چرخ‌هاش جاي خالي دوتا عكسه.
آخر شب كه مهمون‌هام رفتند ميرم سراغ عكس‌هام و دور يكي‌اش‌رو گرد مي‌برم براي يكي از چرخ‌ها.
بيچاره موتور كه حالا‌حالا‌ها بايد تك‌چرخ بره!

بسيار سفر بايد...

2007-04-11T14:52:00.000+03:30

بيست و پنجم‌ايش هم تموم شد.
درست وقتي که در سفر بودم.
درست مثل تمام سالي که در سفرگذشت.
و از امروز يه سفر بزرگ‌تر شروع مي‌شه.
سفر بزرگ بيست و شش سالگي.

روزگار سپري شده مردم بي‌حال

2007-04-02T20:20:00.000+03:30

وقتي بايد با كارگر تعميرگاه بحث كني كه كار كردن در روز ۱۳ فرودين ربطي به شگون و اين حرفا نداره،
وقتي اون يكي ديگه رو بايد قانع كني كه اگه روز وفات فلان امام كار كنه، سوسك نمي‌شه،
وقتي هيچ كس فكري براي تعطيلات ولنگ‌ و واز تقويم ايراني نمي‌كنه،
وقتي ۱۴ روز تمام درد دندون باشي و حتي دكتري براي معاينه دندون‌ات نباشه،
وقتي كارگرت با دو- سه برابر حقوق روزاي عادي هم حاضر نيست بياد سر كار و تو خونه‌اش مي‌خوابه،
وقتي تازه غروب روز سيزده ياد كاراي انجام نشده اين دو هفته مي‌افتيد،
.
.
.
خيلي خوشحال‌ام كه اين تعطيلات لعنتي داره تموم مي‌شه،
و معلومه كه ۱۴ فروردين كسالت‌آور ترين روز سال براي شماهاست،
و به من حق بدين كه خميازه‌هايي در حد اسب آبي رو براي فرداتون آرزو كنم!

پ ن : در راستاي جمع كردن مسافرهاي خواب مونده در جاده‌ها، كشيك ما ۲ روز ديگه هم ادامه داره. ):

ذكر مصائب ماشين امداد و عموي گرامي

2007-03-30T12:22:00.000+03:30

1
خارجي، شب، جاده يزد به طبس

ماشين يدك كش پرايد سفيد رنگي را بكسل كرده و دارد به سمت طبس مي‌آورد. چراغ‌هاي گردان آبي و زرد دارد نور مي‌پاشد به حاشيه‌هاي خاكي جاده. سنگيني ماشين بكسل شده چرخ‌هاي جلو نيسان را از زمين بلند كرده و قطاري از ماشين‌هاي با راننده‌هاي خسته مانده‌اند پشت سر يدك كش امداد.
يكدفعه همه چراغ‌هاي ماشين خاموش مي‌شود و خودش هم.
- الو
- سلام عمو جان
- سلام. ممد سريع با يه برقكار خودتو برسون 25 كيلومتري جاده يزد.
- مگه چي شده؟
- برق نيسان قطع شده. جاده هم شلوغه، اصلا ماشين ديد نداره.
- باشه، اومدم.

2
همان شب، داخلي،كانكس امداد خودرو

تلفن عموجان زنگ مي‌خورد و اپراتور آن طرف خط كد و محل ماموريت جديد را اعلام مي‌كند. دو امدادگر كاپشن‌هاي فسفري‌شان را مي‌پوشند و خيز بر‌مي‌دارند سمت در.
در باز نمي‌شود.
دوتايي انگار كه توي قفس گير افتاده باشند به هر دري مي‌زنند تا بيايند بيرون.
اما در لعنتي باز نمي‌شود.

همان شب، داخلي، خانه ما

ساعت نزديك 2 است و غير از من كه دارم كتاب مي‌خوانم بقيه خوابيده‌اند.
موبايل پدر محترم كه براي موارد اضطراري روشن است زنگ مي‌زند و همه را بيدار مي‌كند.
پدر محترم خواب‌آلود جواب مي‌دهد.

- سلام. چي مي‌گي اخوي؟
- سلام. آقا بفرست دنبال كليد ساز. ما تو كانكس گير‌افتاديم.
- من اين وقت شب كليد ساز از كجا گير بيارم؟
- مگه ساعت چنده؟
- ساعت تو رو نميدونم ولي تو خونه ما 2 ئه.

عمو جان كه ساعت روي مچ دست‌اش روي ساعت 10 خوابيده با امدادگر ديگر ساعت را چك مي‌كند و عصباني و غرغر كنان ادامه مي‌دهد.

- خوب پس خودتون بياين ما رو از اين وضعيت نجات بديد.
- باشه، اومدم.

3
شب سال تحويل، خارجي ، جاده طبس به مشهد

يك ماشين كه با سرعت مي‌رانده از جاده پرت شده پايين. پليس راه زنگ مي‌زند به ماشين يدك‌كش ما براي در‌آوردن ماشين.
ماشين امداد مي‌رسد و مي‌رود پايين جاده براي بالا آوردن ماشين.
عموي محترم با احتياط ماشين را مي‌برد پايين و زنجير‌هاي يدك كش را وصل مي‌كند به پرايد نقره‌اي كه از شانس خوب هم خودش و هم سرنشينان‌اش سالم اند.
ماشين كه مي‌خواهد براي بالا آمدن دور بگيرد ناخودآگاه مي‌افتد توي يك حوضچه ماسه‌اي.
اگر چه با يكي دو گاز اول ماشين تكاني مي‌خورد اما بعدي‌ها فقط چرخ‌ها را بيشتر توي ماسه فرو مي‌برد.
تلفن تنها راهي‌ئه كه عموجان به فكرشون مي‌رسه.

- الو ممد، سلام.
- سلام آق عمو، بفرماييد.
- سريع با يه نيسان و دو سه تا بيل و سه چهار نفر خودتون رو برسونيد 35 كيلومتري جاده مشهد.
- دكتر و آمبولانس كه نمي‌خوايد يه وقت؟
- من حوصله شوخي ندارم. زود باش!
- باشه، اومدم.

پ ن: هر گونه شباهت عمو‌جان اين ماجرا با عموجان‌هاي خودم به شدت تكذيب مي‌شود.
پ ن 2: امداد خودرو سايپا، سايه به سايه با شما!

سفید مثل صلح

2007-03-21T11:26:00.000+03:30

به قول استاد:
برای سال جدید شاید تنها کاری که از دست آدم بر می آید، آرزو کردن باشد. آرزو های خوب. آرزو های کوچک و ساده. چیز های کوچک و ساده ای که حالا باید آرزویش کنیم. شادی، سلامتی، امنیت، صلح... صلح.

بهاريه

2007-03-20T09:38:00.000+03:30

۱
- الو سلام. چطوري علي جان؟
- سلام ممد. خوبي؟
- مرسي . تو چطور؟
- ممنون. ممد تو به من زنگ زده بودي؟
- ۵ روز قبل آره ولي الان نه!
- آها خوب پس من ميام.
- باشه بهت زنگ ميزنم.
- مرسي. خداحافظ.

۵ روز قبل زنگ زده‌ام به دوستي كه من رو كه با ماشين خودم دارم برمي‌گردم طبس، توي اين مسير ۱۰۰۰ كيلومتري همراهي كنه. حالا اين رفيق گرامي بعد از ۵ روز تازه زنگ زده كه مطمئن بشه اين تماس توي خواب بوده با بيداري!

۲
از جنگ بدم مياد.
به خاطر كابوسي كه سالهاست چسبيده به ذره ذره سلول‌هاي مغزم. به خاطر اون آدمي كه ۲۱ سال پيش بدون توجه به حضور يك بچه، خبر شهادت دايي‌ام رو به بابام داد. به خاطر اين كه ۲۱ ساله اون بچه روز‌هاي آخر اسفند درب و داغونه .
از جنگ متنفرم.

۳
مسافرت نصف روزه‌ام به مشهد به اندازه همه ۵ سالي كه اونجا بودم بهم مزه داد. اين بار من نمي‌خواستم و آقا طلبيده بود. توي اون خلوت غير عادي حرم امام رضا، پاهاي برهنه‌ام رو به سردي سنگ‌ها سپردم و گوش‌ام رو به صداي فواره مسجد گوهرشاد و سرم رو به هواي سوره الرحمن كه «فباي آلاء ربكما تكذبان».

۴
امسال هم درست مثل پار و پيرار، كشيك و گشت امداد نوروزي برقرار است.شماها خجالت نمي‌كشيد تا آخر عيد مي‌خوريد و مي‌خوابيد؟

۵
هيچ وقت شب عيد به همه كارگر‌هاتون مرخصي نديد چون مجبور مي‌شيد مثل من يه كاميون بار رو خودتون خالي كنيد!

۶
ديديد عمو شهرام برگشت.
منتظر ميلياردر‌هاي طبسي باشيد!

۷
عيدتون مبارك.

شهرام جان برگرد

2007-03-06T05:29:00.000+03:30

سلام شهرام عزيز!
اميدوارم هرکجا که هستي نوشته من رو بخوني و به حرف‌ام گوش کني.
شنيدم اگه برگردي ميخوان تبعيدت کنن طبس.
خواهش مي‌کنم برگرد.
باور کن طبس اونقدر‌ها هم که ميگن بد نيست، حداقل من که ۲۵ سالي هست اونجا تبعيد‌ام و بهم بد نگذشته!
به علاوه بودن تو در طبس فرصت خوبيه براي من تا در محضر شما استاد بزرگوار يه دوره کامل آشنايي با فنون مفاسد اقتصادي! رو ياد بگيرم.
خواهش مي‌کنم فرصت مولتي ميلياردر شدن رو از من نگير.
بي‌صبرانه منتظر برگشتن‌ات هستم.

رود راوي

پ ن: راستي قاضي‌هاي برکنارشده هم التماس دعا دارند.

صبا نيستم ولي...

2007-02-15T18:48:00.000+03:30

ديروز رفته بودم روي نوک گوش راست گربه‌هه.( منظورم ايرانه!)
توي فرصت حضور چند ساعته‌ام در پارس‌آباد مغان، هيچ چيزي به اندازه ايستادن در کناره ارس خشمگين و غران حال نداد.
به قول حضرت حافظ، بر خاک پاک‌اش بوسه زدم و نفس‌ام را از عطرش مشکين کردم.
جاي شما خالي!

در حوالي بيستون

2007-02-12T20:19:00.000+03:30

۱
دارم به تنم کش و قوس مي‌دم تا يتونم تمام طيف رنگ رو توي لنز دوربينم داشته باشم.
پسرک دست‌فروش با اشاره به دوربين‌ام بهم مي‌فهمونه که مي‌خواد عکس رو ببينه.
روي طيف رنگين کمان تصوير زوم مي‌کنم و صفحه ال‌سي‌دي رو نشونش مي‌دم.
با لهجه شيرين کرمانجي‌اش مي‌گه: چه قشنگ!
و لي‌لي کنان دور مي‌شه.(بازار کرمانشاه-بهمن ۸۵)

۲
هيچ شکي ندارم که اگه روزي بخوام خونه‌اي بسازم،مطمئنن در و پنجره‌هاش اين شکلي خواهد بود.من ديوونه اين شيشه‌هاي رنگي‌ام.(تکيه معاون الملک-کرمانشاه)

۳
من توي هياهوي بازار آهنگراي کرمانشاه، پيرمردي رو پيدا کردم که دسترنج‌اش عصاي دست صدها مرد و زن کهنسال ديگه بود.(بازار کرمانشاه-بهمن ۸۵)

۴
روي تخته سنگ بغل‌اش نوشته بود:
« در سمت راست مظهر اهورامزدا و در وسط صحنه اردشير دوم در حال تاج ستاني ديده مي‌شود. در سمت چپ پيکر ايزد مهر در حالي که بر روي گل نيلوفر آبي ايستاده و برسمي به دست دارد نقش شده است.
در زير پاي اهورامزدا و اردشير، پيکر جوليانوس امپراتور روم قرار دارد که در سال ۳۶۳ به دست اردشير دوم کشته شد.»(طاق بستان-کرمانشاه)

۵
بدون شرح!

سفرنامه

2007-02-09T00:06:00.000+03:30

از قشنگي‌هاي تبريز فقط فرصت کردم بازارش رو ببينم و دختراشو!

نوستالوژي آب نارنج

2007-01-20T01:10:00.000+03:30

۱
پارسال اواسط پاييز بود که موقع برگشتن به تهران، رديف بطري‌هاي آب نارنج کنار رف ايوان، وسوسه ام کرد.
بند کفشهايم را هنوز نبسته بودم که دست دراز کردم و يک بطري اش را توي ساک‌ام گذاشتم.
تهران، توي خانه دانشجويي‌مان، با وجود آن همه تنوع نوشيدني (فکر بد نکنيد!) کسي رغبت نمي‌کرد به بطري خاک گرفته آب نارنج نگاهي بکند. فقط خودم بودم که گاهي وقت‌ها دمي به خمره مي‌زدم و بس.
نمي‌دانم کدام يکي از بچه ها بود که يک شب در فقدان ساير نوشيدني‌ها به صرافت خوردن آب نارنج افتاده بود و نيم جرعه اي ريخته بود توي ليوان براي خودش.
فقط مي‌دانم از فرداي آنروز، بچه‌ها، درست مثل ملوانان کشتي کريستف کلمب که لذت تنباکوي بوميان آمريکا را چشيده و معتادش شده بودند، شروع کردند به بالا کشيدن محتويات بطري‌هاي آب نارنج که يکي يکي و دوتا دوتا از طبس مي‌رسيد و تمام مي‌شد، که آب نارنج شده بود نوشيدني رسمي خانه ما که در همه جشن‌ها و مراسم خاص و براي مهمانان خاص سرو مي‌شود!

۲
ماها توي آن خانه دانشجويي سه نفر بوديم، به علاوه امير( که همکلاسي بچه‌هاست) و پدر و مادرش آمريکا بودند و تنها زندگي مي‌کرد و تقريبا نفر چهارم خانه ما بود. امير آخرين عضو خانه بود که به اعجاز آب نارنج پي برده بود.(هنوز گاهي سرک ميکشم به فولدرعکس‌هاي آن‌شبي که امير با آن بدن پشمالو و رکابي و شلوارک سفيد، ايستاده توي آشپزخانه و با چشمان حريص دارد به بطري باز نشده آب نارنج نگاه مي‌کند.(براي درک بيشتر ميتوانيد خرسي را تصور کنيد که دستش را تا آرنج فرو کرده توي کنده درختي که حدس مي‌زند کندوي عسلي در آن است و با چشماني جستجوگر دارد به دوربين نگاه مي‌کند!!!)).

۳
روزي که امير با جعبه شيريني خبر بورس دکترايش در دانشگاه ويچيتا را آورد،جا در جا گفتم :«چيکيتا که اسم موزه!». اونقدر گفتيم که خودش هم باورش شده بود که دارد مي‌رود به يک جنگل پر از درخت موز و نارگيل.
آخرين بار امير را روز دفاع پايان نامه اش ديدم. آخرين روزهايي بود که تهران بودم و بايد ۴۰-۵۰ روزي مي‌رفتم طبس.
آن‌قدر ذوق زده نمره ۲۰ پايان نامه و آمدن مادرش( که آمده بود پسرش را ببرد ينگه دنيا) بود که نگذاشتم اشک‌هايم را موقع خداحافظي ببيند.
امير هم چند روز بعدش رفت.براي سالها و شايد براي هميشه.

۴
امسال، پاييز نشده همه سراغ آب نارنج‌ها را مي‌گيرند.به مامانم مي‌سپارم که هواي بچه‌ها را داشته باش.
۴ تا بطري آب نارنج که مي‌رسد حساب کتاب مي‌کنم براي تقسيمش بين بچه ها: يکي آرمان و شيما، يکي علي و سيامک، يکي خودم و چهارمي براي...
براي کي؟
کي؟
ياد امير مي‌افتم و چند هزار کيلومتري که فاصله است بين‌مان براي رساندن بطري چهارم آب نارنج. ياد امير مي‌افتم و عکس تمام قد خرس ايستاده در آشپزخانه با آن کندوي عسل . ياد اشکهاي پنهان شده روز خداحافظي.ياد خاطرات يکسالي که با هم بوديم.

۵
امير كجايي؟!
امشب آبغوره گرفته ام براي بطري آب نارنج تو!

پ ن: نمي‌دونم چه مرگم شده؟ مگه آب نارنج تحفه است که بخواي نوستالوژي‌شو داشته باشي؟

Delay

2007-01-18T22:11:00.000+03:30

دارم براي اولين بار تو عمرم براي امتحان پنج‌شنبه هفته آينده مي‌خونم. رسيده ام به فصل آخر کتاب که عنوان‌اش delay است. نويسنده محترم كه استاد دانشگاه MITاست براي مقدمه نقل قول کرده از جناب Burr که:
Never do today what you can put off till tomorrow. Delay may give clearer light as to what is best to be done.

از ظهر ناراحتم که چرا کتاب رو از آخر به اول نخونده‌ام.

استغناي زمين

2007-01-08T21:14:00.000+03:30

۱
مقصد لامرد است و خنج، جنوب استان فارس. منتها از روي نقشه مي‌شود فهميد که بهتر است بليط را براي عسلويه بگيريم. مي‌ماند قصه سه-چهار ساعت مسافرت زميني که آنهم چاره اي برايش نيست.

۲
وارد فرودگاه خليج فارس (عسلويه) که مي‌شوي ورودت به مهد تمدن صنعتي ايران زمين را خيرمقدم گفته اند و مشتاق مي‌شوي براي ديدن مشعل‌هايي که خاموشي ندارد.
به جاده که مي‌زني دو چيز جذبت مي‌کند. يکي تک گلدسته‌هايي که جا به جا از زمين سر برآورده و نشان از مذهب* ساکنان سرزمينش مي‌دهد و ديگري خط آبي که در کنار جاده همراهت مي‌آيد و به يادت مي‌آورد که چندي قبل باران آمده است.
مي‌پرسم :تازگي‌ها باران باريده است؟
مرد راننده مي‌گويد: اينها از ۲ هفته قبل مانده است.
مي‌پرسم: مگر زمين تشنه نيست؟
مي‌گويد : خاک آنقدر شور است که آب نميتواند در جانش نفوذ کند.

۳
از همان ابتداي مسير بوي تلخ و تندي مشامم را آزار مي‌دهد. دل به دريا مي‌زنم و از راننده مي‌پرسم که چيست. به يکي از مشعلهاي روشن در دوردست اشاره مي‌کند و ميگويد بوي گوگرد است و ما ديگر به آن خو گرفته‌ايم و آزارمان نمي‌دهد.
ولي بويش در آب و ميوه و سبزي و همه چيزشان عجين شده و آنقدر براي من آزار دهنده است که در دو روز اقامتم غير از کلوچه و شکلات لب به غذايي نزنم.

۴
در لامرد آب لوله کشي‌شان آلوده است و آشاميدني نيست. اين را مي‌شود از بشکه هاي آبي که از در و ديوار و سقف هر خانه و مغازه اي بالا زده است فهميد.
تحمل دو روزه اش با بطري هاي آب معدني هتل براي من سخت نيست اما گمان نمي‌کنم براي يک عمر کار راحتي باشد.

۵
(نمي‌خواهم نوشته ام را با همين لحن روايتگر پايان دهم که هزار بار نوشتم و به دلم ننشست.)
ميخواهم اين بار راوي قصه درد باشم. راوي قصه فقر. راوي قصه، نه!، واقعيت فقر و نجابت مردمان اين سرزمين که:
عسلويه بر روي اقيانوسي از گاز آرميده است و پالايشگاه گاز پارسيان تنها ۱۰ کيلومتر با لامرد فاصله دارد.آرامش بکر ساحل اولي را صداي جرثقيل ها و مته ها و کاميون‌ها بر هم زده است و مردم شهر دوم دارند گوگرد دودکش پالايشگاه را تنفس مي‌کنند و جالب آنکه به هر طرف که چشم بدواني مي‌شود کودک يا پيرزني را ديد که دارد با سختي کپسول گازي مي‌غلطاند براي شعله اي که گرماي سرپناه حقيرانه‌اي باشد.

۶
مي‌گويند چراغي که به خانه رواست به مسجد حرام است. تفسيرش با خودتان!

*:مساجد اهل تسنن را مي‌شود از روي تک گلدسته با معماري خاص‌اش شناخت.(چيزي شبيه تک گلدسته مسجد نمايشگاه بين المللي تهران)

وتنها صداست كه نمي‌ماند...

2007-01-02T01:39:00.000+03:30

" Ba arze sharmandegi,man ejaze nadaram filehaye sedaye doctor ro baratun write konam. Doctor ro bazi masael hasas hastand."

دارم رانندگي مي‌کنم که اين اس ام اس لعنتي مياد. تو فکر جلسه آخرم و اين که اين ترم با اين استاد چقدر خوش گذشت و چه ها که ياد نگرفتيم.حيف شد که اين اس ام اس لعنتي با محافظه کاري‌ هاي لعنتي استاد همشو تلخ کرد. قبل از شروع کلاس اس ام اس رو به بچه‌ها نشون مي‌دم و همه‌مون مثل غريبه‌ها مي‌نشينيم سر جلسه آخر کلاس. بي اينکه به اين فکر کنيم که چقدر خوش گذشت...

پ ن: باور نمي‌کنم يه استاد جوون تو قرن ۲۱ هنوز معتقد به فيلترينگ باشه .

اينجا خورشيد زودتر طلوع مي‌کند.(۳)

2006-12-27T19:03:00.000+03:30

۵- و همه بضاعت زادگاه رستم

از سمت جنوب وارد زاهدان که مي‌شوي اولين چيزي که نظرت را جلب مي‌کند دانشگاههاي اين شهر است. اينجاست که مي‌تواني اطمينان يابي وارد يک محيط متمدن شده اي.هرچند غير از آن اينجا هيچ فرقي با ايرانشهر و سراوان ندارد. فقط بزرگ‌تر و درندشت‌تر و ناامن تر.

۶- کلاهي از نمد آمريکايي

جاهاي ديدني زاهدان يکي جمعه بازارش است و ديگري خيابان رسولي.( اين را خود محلي‌ها مي‌گويند. ضمنا منظور از ديدن هم خريد کردن است لابد!)

بي توجه به توصيه‌هاي مبني بر بيرون نرفتن از هتل، ميزنم بيرون.

سر صبح،جمعه بازار:

اينجا همه چيز پيدا مي‌شود. ملغمه اي از خرت و پرت‌هاي ايراني و چيني و پاکستاني.هر چه دلت بخواهد. مطمئنم هر چه بخرم زباله‌اي بيش نخواهد بود.به علاوه، ديدن يک غريبه کافي است تا قيمت ها دو برابر شود(بعضي‌هايشان گمان مي‌کردند اگر به زبان محلي صحبت کنند نمي‌شود عدد‌ها را فهميد، و جنسي که چند ثانيه پيش ۵۰۰۰ تومان بود يکهويي مي‌شد ۱۲۰۰۰ تومان)

ترجيح دادم باشم و بگردم و عکس بگيرم.بعيد مي‌دانم دست‌پختم چيز بدي از کار درآمده باشد.
تجارت اين شکلي اش را ديده بوديد تا بحال؟(۵ حلقه،۱۰۰ تومان)

فروش مواد غذايي اينجوري چي؟(گردو و نارگيل و کشک، گاري بغلي هم پر از کفشهاي کهنه بود!)

مطمئن نيستم چاقو‌ها توليد خود زاهدان باشد. ولي به هر حال تنها محصول سنتي بازار زاهدان همين‌ها بود.

مطمئنم باور نميکنيد اين جمعيت عظيم دنبال پيدا کردن لنگه‌هاي دستکش‌هاي دست دوم بودند براي خريدن!

و لابد باور نمي‌کنيد اين کپه درهم کفش‌هاي مستعمل هم براي خودش مشتري داشت.

و صحنه اي که تنها در زاهدان مي‌توانيد ببينيد:

حراج کلاه‌هاي زمستاني سربازان آمريکايي. توي خيلي‌هايشان اسم وشماره جوخه سربازي نوشته شده بود(و گاهي نام ايالتي يا دوست دختري!) .محلي‌ها با شنيدن اينکه آمريکايي‌است بي درنگ قيمتش را مي‌پرداختند بي آنکه لحظه‌اي بينديشند الان سر صاحب قبلي اين کلاه کجاست. آخر ۱۰۰۰ تومان پولي نيست که بخواهي تا آنجاهايش فکر کني.

۷-و توصيه آخر

هرگز به زاهدان نرويد. نه براي ديدن و خريد کردن که حتي اگر باد هم کلاهتان را آنطرف ها برد(که بعيد است، چون باد از شرق به غرب مي‌وزد) وسوسه نشويد براي برداشتن‌اش.
در برگشت آنقدر اذيت شدم که شب به ضرب و زور قرص‌هايي که مثل نقل و نبات خوردم توانستم بخوابم.
فردايش امتحان داشتم و با خودم حساب مي‌کردم که با احتساب مدت پرواز در بدترين حالت ساعت ۳ عصر در خانه خواهم بود. که زهي خيال باطل...
از در فرودگاه زاهدان که وارد شديم ماشين‌ها را نگه مي‌داشتند. بازرسي براي پيدا کردن جناب عبدالمالک ريگي که شايعه شده بود دارد با کاروان زاهدان به حج مشرف مي‌شود.
گيت ورودي و دستگاه اشعه ايکس و گيت فلز ياب و اينها که به جاي خود. علاوه بر آن بايد توي اتاقک بازرسي کفش و کاپشن خودت را هم در مي‌آوردي تا تفتيش بدني مبسوطي هم انجام شود.
وسايلت را که از دستگاه اشعه ايکس آمده بيرون، گذاشته اند روي پيشخوان.يک مامور هم منتظر تو ‌است تا محترمانه محتويات چمدان لباس و کيف دستي و کارتن خريد هايت را جلو چشم خودت کله پا کند و تمام بسته هاي چاي و تمر هندي و ترشي انبه را يکي يکي باز و زير و روکند تا خداي نکرده شما مواد مخدر يا اسلحه يا عبد المالک ريگي! همراهت نداشته باشي. بعد بپردازد به لباسهاي چمدان و تا لباس زير ها را يکي يکي بازرسي کردن، و بعد هم لابلاي اوراق تک تک کتاب هايت. و بعد سي‌دي مدارک و مستندات شرکت را چپ چپ نگاه کردن و سر انجام با اکراه اجازه مرخصي صادر فرمودن.
تازه بعدش ۱۰ دقيقه فرصت داري که وسايلي که چند ساعت وقت گذاشته‌اي براي بسته بندي‌شان از جلو پيشخوان و چشم مردم جمع و جور کني و بدوي به سمت گيت پرواز تا مبادا ليست پرواز بسته شود و تو جا بماني.
وارد سالن ترانزيت که بخواهي بشوي بايد کاپشن و موبايلت هم از زير دستگاه اشعه ايکس رد بشود و لابد خودم هم جا نمي‌شدم و گرنه حتما امر مي‌فرمودند.بعدش بايد بايستي در صف مظنونين تروريستي و ۲۰ دقيقه بعد به آقاي مامور محترم توضيح بدهي که آن شيئ احمقانه مشکوک داخل کيفت که دوباره همه محتوياتش روي پيشخوان بازرسي ولو شده يک پايه دوربين کوچک بيشتر نيست و هيچ خطر جاني و مالي‌اي براي هواپيما و سرنشينانش ندارد.
تازه بعدش بهت خبر بدهند که پروازتان ۲.۵ ساعت تاخير دارد و تو که حوصله گذراندن دوباره اين هفت خوان را نداري ترجيح بدهي که هواي خفه از دود سيگار جماعتي مردمان عصبي را تحمل کني که وقعي به تذکرات هر چند دقيقه يکبار ماموران سالن نمي‌نهند.
و گمان نکنيد که اين همه قصه است.
بعد از رسيدن به تهران پا را که روي پله‌هاي هواپيما مي‌گذاري و با اولين نفس عميق هواي سرد و پر از دود گازوئيل تهران را که فرو مي‌بري تازه يک قصه ديگر شروع شده است. حالا تازه نوبت هنرنمايي سگهاي مواد ياب است تا ۵۰ دقيقه اي در ترمينال خروجي مهرآباد معطل‌ات کنند و بعد هم که ترافيک غروب تهران و ساعت ۷ به خانه رسيدن‌ات ربطي به زاهداني‌ها ندارد.
البته اگر زميني سفر کنيد، ايست‌هاي بازرسي هر چند کيلومتر يک‌بار که تا باد لاستيک ماشينت را هم مي‌گردند به خوبي جبران مافات مي‌کند.نگران نباشيد.

پ ن۱: زانتيا يکي از پر فروش ترين خودروها در سيستان و بلوچستان است و سيستان و بلوچستان يکي از مطرح ترين استانهاي خريدار زانتيا.بيراهه ها هم که به لطف کويري بودن از جاده‌هاي آسفالت هموار تر.گمان مي‌کنيد کدام آدم نفهمي با يک چمدان پر از ترياک وهروئين و حشيش و اسلحه و عبدالمالک ريگي پا به گيت بازرسي فرودگاه مي‌گذارد؟

پ ن۲: گمان مي‌کنم تموم کردن اين قصه از اعترافات شب يلدا واجب تر بود. ممنون از بهرنگ وسيامک و علي که دعوتم کردن. اون رو هم به زودي مي‌نويسم.

پ ن ۳: پشتکار رو حال مي‌کنيد. دوهزار کلمه گزارش وبلاگي تو سه روز. از من بعيده!

اينجا خورشيد زودتر طلوع مي‌کند(۲)

2006-12-26T02:19:00.000+03:30

۱-پرواز تهران - تگزاس

اگر چه به موقع وارد هواپيما شده‌ايم و در صندلي‌هايي که به شماره کارت پروازمان هيچ ربطي ندارد نشسته ايم اما هواپيما يکساعتي ديرتر از زمين بلند مي‌شود. کادر روسي هواپيماي توپولوف بي‌خيال مقررات و ديسيپلين خطوط هوايي ايران با لباس شخصي در هواپيما مي‌چرخند.
مدير عامل شرکت فرودگاههاي ايران همسفر ما‌است و دارم دعا مي‌کنم مقام مافوق تصميم به عزل‌اش نگرفته باشد!
يکساعتي هم براي سوختگيري درسيرجان معطل مي‌شويم و ساعت ۲ عصر مي‌رسيم ايرانشهر.
با حدود ۳ ساعت زماني که از برنامه‌ام عقبم.

۲- پ مثل پيرام

اينجا غريبه ها را مي‌توان راحت تشخيص داد. بلوچ ها همه پيراهنهاي بلند دامن دار(خودشان مي‌گويند پيرام) دارند و شلوارهاي گشاد و پرچين.(حتي اگر قرار به پوشيدن يونيفرمي هم باشد به عنوان روپوشي روي اين لباس از آن استفاده مي‌شود).اکثريت مطلق مردم ايرانشهر سني اند و شديدا به اقامه ۵ وعده نماز جماعت پابند. جامعه شان به شدت مردسالار است و تعداد زنان بيشتر نشانه قدرت و تمول بيشتر.با آنکه چند ده کيلومتري بيشتر تا سيستان فاصله ندارند رستم را نمي‌شناسند و نمي‌دانند شاهنامه چيست. در خانه سرمايه دار ترين‌شان هم اثري از مبلمان و صندلي نيست و مخده‌هاي منگوله دار در کنار تلويزيون‌هاي پلاسماي چهل و چند اينچي همنشيني کامل سنت و مدرنيته را به نمايش گذاشته است. شهر تخت و يکدست است و خاک آلود. درست مثل شهرهاي متروکي که در فيلمهاي وسترن ديده ايد.شايد پر بيراه هم نباشد. گمان مي‌کنم اينجا هم چيزي کم از تگزاس ندارد!

۳- شرق وحشي
دغدغه امنيت مجال آرامش به آدم نمي‌دهد. همکارم هنوز لنگه کفشي که تير سرگرداني پاشنه آن را سوراخ کرده بود در کشوي ميزش دارد و قصه تيري که اگر از چند سانتي‌متر بالاتر رد مي‌شد الان او پاشنه پاي راست نداشت را براي هر تازه‌واردي تعريف مي‌کند.در مسير ايرانشهر به سراوان راننده قدم به قدم جاده را نشانم مي‌دهد و خاطره اش را برايم مي‌گويد:«اين گردنه رو مي‌بيني،محافظ احمدي نژاد رو اينجا کشتند. اين پارکينگ رو مي‌بيني، ماه قبل عبد المالک اينجا چند نفر رو به رگبار بست. اين کارخونه شن شويي رو مي‌بيني، اشرار صاحبش رو به دليل اينکه مفتي بهشون شن نداده بود کشتند و ...»
صاحب نمايندگي دو کلاش دارد و دو کلت کمري مجوز دار. اکثر مردم اسلحه دارند، مي‌شود با سيصد هزار تومان يک کلاش خوب و خوشدست خريد و با پنجاه تومن هم ميتواني سلاح کمري داشته باشي. در نزاعي که خودم شاهدش بودم جمعي سلاح به دست مشغول بگو مگو بودند و شانس آوردم که دعوا به جاهاي خوبش نرسيده بود.
صاحب نمايندگي اجازه نمي‌دهد با ماشين ناشناس بروم و خودش برايم ماشين تهيه مي‌کند و به راننده مي‌سپارد که اگر به مشکلي برخوردي ،بگو اين شخص مهمان فلاني‌ است، کاريش نداشته باشيد.
عبد المالک ريگي آزادانه هرچه دلش بخواهد مي‌کند و سي‌دي‌هايش از سي‌دي زهره هم گران‌تر است!
به زاهدان نرسيده نماينده دوباره زنگ مي‌زند و تاکيد چند باره که تنها بيرون نرو. اين هفته ۵ دانشجو را دزديده‌اند و پريروز بمبي مقابل استانداري منفجر شده است و ...

۴-نفتي براي سفره‌هاي مردم

زمين و آسمان بر مردم اين منطقه سخت گرفته است. پيرمرد بلوچ مي‌گويد نه سال است که باراني نيامده تا زمين سيراب شود و در عمر نود ساله ام برف را نديده ام.نياز به گفتنش نيست که مي‌شود از دشت خشک بي علف فهميد. نه کشاورزي،نه دامپروري و نه صنعت.
کافي است با قرض و وام پيکاني بخري يا وانتي و چند گالن هفتاد ليتري آبي رنگ.
در تمام مسير ۶۰۰ کيلومتري ام تا زاهدان،غير از ماشينهايي که گازوئيل قاچاق مي‌کردند نديدم. لب مرز پاکستان هر بشکه ۲۰۰ ليتري گازوئيل ۷۰ هزار تومان مي‌ارزد. يعني ليتري ۳۵۰ تومان(قيمت آن در ايران ۱۶ تومان است و مي‌دانيد اين يعني چند درصد سود؟). در تمام مسير ماشينهاي قاچاق سوخت و به تعداد زياد در رفت و آمد است و نمي‌دانم اين همه پاسگاه و پست بازرسي براي چيست؟
اگر بارت را هم بگيرند ماشين و اموالت مصادره ميشود و گالن ها را در مزايده گمرک قاچاقچي‌هاي ديگر مي‌خرند براي گسترش تجارت!

پ ن۱: از سراوان ماشين خطي دارد براي پنجگور پاکستان. بدون گذرنامه،بدون ويزا. کرايه ۱۵ تومان. البته يه ذره دل و جرات رو که بايد داشته باشيد. به هر حال بيراهه است و حرامي در پيش!

پ ن۲: لازم به گفتن نيست که اين پست جديد يعني اين‌ که من هنوز زنده ام!

پ ن ۳: ادامه دارد.

اینجا خورشید زودتر طلوع می کند(1)

2006-12-21T19:47:00.000+03:30

در سیستان و بلوچیستان ام.تنها.
از بازار دو عدد انار خریده ام.برای خودم و آقای چخوف.
امشب (در طولانی ترین شب سال)فقط قصه های او را خواهم شنید و برای او فال حافظ خواهم گرفت.
یلدای همه تان مبارک!

بيچاره فرهاد!

2006-12-14T22:39:00.001+03:30

گروه اوراماني دارد با سوز، آواز کردي اش را مي‌خواند و مرد راننده زير لب برايم ترجمه مي‌کند که دارند از چشم و ابرو و قد و قامت يار تعريف مي‌کنند و من به بيستون نگاه مي‌کنم که هنوز سراپا ايستاده، نشانه‌هاي عاشقي فرهاد را نگه مي‌دارد و به او فکر مي‌کنم که با اين همه دخترکان سيه چشم و ابروي کرد، عاشق شيرين ارمني شده است!

کلافه‌گي

2006-12-13T00:26:00.000+03:30

هزار بار مي‌نويسم و پاک مي‌کنم تا مطمئن بشم بازي با کلمه‌ها هم نمي‌تونه ذهن مشوش و آشفته‌مو آروم کنه که به قول شيخ اجل:
خروشم از تف سينه‌ست و ناله از سرِ درد
نـه چـون دگر سخنــان کز سـر مجــاز آيد

نشانه های حیات

2006-12-04T19:26:00.000+03:30

من هنوز زنده ام و اگه ممیزی نهایی این هفته در طبس و ماموریت شنبه و یکشنبه هفته آینده قزوین و امتحان دوشنبه اش و سمینار سه شنبه اش و ماموریت چهارشنبه و پنجشنبه اش در سنندج چیزی ازم باقی بگذارند باز هم اینجا خواهم نوشت!

پ ن:بی انصافا این هفته 3 نفر از RWTUV دارن میان طبس واسه ممیزی ایزو ، اونم واسه دو روز.

بوي ناخوش قرمه سبزي

2006-11-27T00:44:00.000+03:30

۱
توي مسير،قبل از رسيدن به نمايندگي ليست پرسنلش رو مرور مي‌کنم. اين بهم کمک مي‌کنه با تسلط و قدرت بيشتري وارد بشم و بهتر بتونم روي اطلاعاتم مانور بدم.اسم مدير نمايندگي اذيتم مي‌کنه،از اون اسماي دو پهلو که نمي‌دوني اسم زنه يا مرد. تجربه‌ام بهم ميگه مي‌تونم با قطعيت سراغ آقاي فلاني رو بگيرم. وقتي توي نمايندگي سراغ آقاي الف رو مي‌گيرم، خانوم اونور پيشخون با پوزخند گوشزد مي‌کنه که ايشون خانوم هستند.چند لحظه بعد من دارم با خانوم الف صحبت مي‌کنم که داره پشت تلفن خواهش مي‌کنه که نيمساعتي بمونم تا از مدرسه دخترش برگرده و از اول ارزيابي حاضر باشه. با اکراه قبول مي‌کنم و يکساعتي منتظر مي‌مونم تا برگرده.قصه براي خودم هم که تا به‌حال با چنين موردي برخورد نداشته‌ام جالب ميشه،مخصوصا وقتي مي‌فهمم مديريت تعميرگاه و سر و کله زدن با صافکار و نقاش و... هم با خودشه.
ده سالي هست که شوهرش به علت سکته مغزي نمي‌تونه نمايندگي رو اداره کنه و خانم الف شغل قبليش رو به عنوان روانپزشک ترک کرده و به جاي روح رنجور آدم‌ها داره با جسم رنجور ماشين‌ها سر و کله مي‌زنه. دارم تو دلم تحسين‌اش مي‌کنم که با يه جمله همه‌چي رو خراب مي‌‌کنه.
- بايد به من نمره کامل ارزيابي رو بدي!
- چرا خانوم الف؟
- چون من تنها نماينده زن تهران هستم و دارم با اين همه مرد سر و کله مي‌زنم.
-خيلي جالبه، شما خانوم ها همه جا دم از حقوق برابر مي‌زنيد،بعدش توي موقعيت برابر انتظار ارفاق و حق بيشتر داريد!
اون از من شاکي مي‌شه و من از اون. برخورد بد خانوم الف با شوهر مريضش به غيرت مردانگي‌ام برمي‌خوره و تحريکم مي‌کنه سفت و سخت تر از هميشه امتياز بدم.
ارزيابي رو دارم الکي کشش مي‌دم تا سوتي‌هاي بيشتري از کارش بگيرم و هنوز حداقل ۲ ساعتي از کارم مونده. در حين سر و کله زدن با پرونده‌ها حواسم به تلفن‌اش هم هست. داره مثل يه مامان مهربون با دخترش حرف مي‌زنه و بهش قول مي‌ده که توي جشن بعدي حتما ميام و الان نمي‌تونم و از اين حرفها. گويا دخترک هم داره گريان شکايت مي‌کنه که اين دفعه اول نيست و بعد از جشن تکليف‌ام هم که نيومدي همين رو گفتي و ديگه واسه هيچ برنامه‌اي نمي‌گم بياي مدرسه و ...

ارزيابي رو همون جايي که هست ول مي‌کنم و مي‌گم خانوم فلاني، برو به برنامه‌ات برس. ميتونم يه روز ديگه رو براي ارزيابي نمايندگي‌تون خالي کنم.

پ ن: من خسته‌ام واين مطلب ادامه دارد.

2006-11-21T05:17:00.000+03:30

خداي عزيز!
اسمم اسکار است،ده سال دارم. گربه و سگ خانه را آتش زدم(و حتي گمان مي‌کنم ماهي‌هاي قرمزم را در همان آبشان بريان کردم.) اين اولين نامه اي است که به تو مي‌نويسم چون تا امروز درس و مشق فرصت اين کار را برايم نمي‌گذاشت.
از همين حالا بگويم که از نامه نوشتم بيزارم. يعني اگر حقيقتا مجبور نباشم نمي‌نويسم. چون نامه نوشتن مثل همان داستان ريسه گل است و منگوله و روبان و خنده زورکي؛ و اين جور چيزها ،آب و رنگ است و بزک و دوزک. نامه نوشتن فقط دروغ و دبنگ است. خلاصه کاري است مخصوص بزرگ‌ها!
قبول نداري؟ بيا همين اول نامه‌ام را تماشا کن:«اسمم اسکار است،ده سال دارم. گربه و سگ خانه را آتش زدم(و حتي گمان مي‌کنم ماهي‌هاي قرمزم را در همان آبشان بريان کردم.) اين اولين نامه اي است که به تو مي‌نويسم چون تا امروز درس و مشق فرصت اين کار را برايم نمي‌گذاشت.» در صورتي‌که مي‌توانستم رک و راست بنويسم:«اسمم کله کدوست و صورت ظاهرم به يک پسر بچه هفت ساله مي‌ماند. سرطان گرفته‌ام و در بيمارستان خوابيده‌ام.تا به حال نامه‌اي به تو ننوشته‌ام چون باور ندارم که اصلا وجود داشته باشي.»
منتها اگر اينطور شروع مي‌کردم نامه بد مي‌شد. تو توجهي به من نمي‌کردي حال آنکه من مي‌خواهم که تو حتما به من توجه بکني.
حتي بد نمي‌بود که اگر فرصتي مي‌داشتي يکي دو کاري برايم صورت بدهي.

(گلهاي معرفت،اريک امانوئل اشميت،ترجمه سروش حبيبي،ص۱۰۵ )

برآ اي شمس تبريزي...

2006-11-13T23:18:00.000+03:30

با وجود اينکه بچه کوير‌ام،از هواي گرم متنفرم و برعکس با هواي سرد شديدا حال مي‌کنم.(نمي‌دونم آدماي اينجوري رو مي‌گن سرمايي يا گرمايي؟)تا اونجا که چند سال پيش هم اتاقي‌ام توي خوابگاه از بازگذاشتن پنجره تو چله زمستون شاکي شد و توي راهرو داد و فرياد و آبروريزي‌اي راه انداخت که نگو و نپرس.شايد اين قضيه چندان بي‌ربط به ضخامت لايه چربي زير پوست‌ام نباشه اما مطمئنم قبلا هم که اين‌قدري نبودم باز هم همينقدر از گرما متنفر بودم.(باز هم يادمه که يه بار توي خوابگاه به دليل اين‌که هم اتاقي‌ام موقع خواب يه لباس کشباف سر هم مي‌پوشيد و روش يه دونه پوليور و روش يه ست شلوار و کاپشن گرمکن و يه کلاه که دقيقا تا روي دماغش مي‌اومد پايين و بعدش شير شوفاژ رو تا ته باز مي‌کرد و مي‌رفت زير يه لحاف ۸ لايه با ضخامت حداقل ۱۵ سانت،اتاقمو عوض کردم!)
اين مقدمه طولاني رو داشته باشيد تا برسم به قصه مسافرت هفته قبل من به تبريز.
چون دوتا از همکارام روز قبل از من رفته بودند شب زنگ زدم تا اوضاع آب و هوا رو بپرسم.
بنا به توصيه‌شون (که با لباس گرم بيا) رفتم سراغ کاپشني که معروفه به بخاري و براي اطمينان خاطر يه دونه پوليور اضافه هم گذاشتم توي کوله‌ام تا مشکلي برام پيش نياد.
با وجود اين که هواي تهران اون روز صبح شديدا باروني بود تا فرودگاه کاپشن رو نپوشيدم و ناراحت بودم از اين که گول يه مشت بچه نازک نارنجي رو خورده‌ام و اون کاپشن سنگين رو با خودم برداشته‌ام.ولي...
سر صبح موقع فرود هواپيما توي فرودگاه تبريز مهماندار دماي هوا رو منهاي سه درجه اعلام کرد و اين هنوز از نتايج سحر است...
روز اول عازم مراغه بودم و اين يعني سه چهار درجه سردتر از تبريز.موقع ورودم به نمايندگي هيچ فرقي با يک جنازه سرد متحرک نداشتم و مي‌تونيد تصور کنيد که من در تمام طول ارزيابي در حالي‌که توي يک گله جاي آفتابگير نشستّه‌ام و زيپ کاپشن‌ام رو تا زير گردن کشيده‌ام بالا، دارم با دندونهايي که از سرما به هم مي‌خورن به قيافه متعجب آدماي روبروم نگاه مي‌کنم و از اونا ميخوام که مدارک و مستنداتشونو برام بيارن!
و اين قصه تمام اون روز و فرداي اون روز بود که از هتل جم نخوردم و فقط به ذوق خريد شيريني هاي توصيه شده دوستان حاضر شدم از تخت‌ام بيام بيرون.و شايد سفرنامه اولين سفر پسري که فکر مي‌کرد از سرما ککش هم نمي‌گزه به تبريز!

پ ن: با خلق و خوي مردم تبريز خيلي حال کردم،خونگرم بر خلاف هواي شهرشون.
پ ن۲: من پايه اين قرابيه هه شدم بدجور!
پ ن۳:اين رئيس باحال ما ماموريت هاي بوشهر و بندرعباس رو گذاشته واسه تابستون،تبريز و اردبيل رو واسه زمستون!

2006-11-04T21:45:00.000+03:30

دنبال نشانه‌اي مي‌گردم...

سوال فلسفي

2006-11-02T18:31:00.000+03:30

مگه با سوهان قم و گز اصفهان و قطاب و باقلوا وپشمک يزد و نون برنجي کرمانشاه و کلوچه گيلان و کلمپه کرمان مي‌شه اين هيکل صاب مرده رو کوچيک کرد؟

پ ن: هفته ديگه دارم ميرم تبريز. شيريني تبريز چيه؟
پ ن۲: مگه مردم ايران غير از شيريني، سوغات ديگه‌اي ندارن؟
پ ن۳: خودمم نفهميدم سوال فلسفي کدومش بود!

فتح الموت با خنده!

2006-10-27T19:44:00.000+03:30

۱
عجب روزگاري شده ها! تازگي‌ها واسه بيرون شهر بردن مردم هم بايد بهشون التماس کرد.
من و علي و ايمان برنامه ريخته بوديم واسه الموت.
تا ۱۲ شب به هرکي زنگ زديم و التماس کرديم حاضر نشد با ما بياد تا پايه ورقمون جور بشه!

۲
ولي در عوضش کلي به دوستان خوش گذشت. ديروز بي هيچ دليل و بهانه‌اي يکي از خوش‌ترين روزهاي اين چند وقت‌ام بود. قصه هلاکوخان و حسن صباح و تمام دانسته‌هام از شعر و ادب فارسي بهانه و وسيله‌اي شده بود براي مهمل بافي و اراجيف گويي. اينقدر خنديديم که اشک هممون در‌اومده بود و نزديک بود با سر بريم ته دره!(واقعا خودمم نمي‌دونم چرا ديروز اينقدر مي‌شنگيدم.)
خنده دار ترين قسمت ماجرا هم اونجا بود كه به توصيه دوستان مجبور شدم يه كوله پشتي پر از كلاه و دستكش و شال گردن و پوليور و كاپشن با خودم بردارم و اونجا اونقدر هوا خوب بود كه با تيشرت و كلاه آفتابي راه مي‌رفتم.

۳
از الموت بعد از ۱۲۰۰ سال به‌جز تلي از سنگ و خاک چيزي باقي نمونده،که همون هم با وجود کلي پله و نردبون،نفس همه رو می‌گرفت.خودم شاهد بودم كه هر كي به بالاي قلعه مي‌رسيد دوسه تا فحش آب كشيده و نكشيده نصار روح حسن صباح مي‌كرد.(آخه آدم مرض داري روي ديوار صاف قلعه مي‌سازي؟)

در فايده تعطيلات!

2006-10-24T11:08:00.001+03:30

يکي از ملوک بي‌انصاف،پارسايي را پرسيد:از عبادتها کدام فاضل‌تر است؟گفت:تورا خواب نيمروز تا در آن يک نفس خلق را نيازاري.
ظالـمي را خفتــه ديـدم نيـــم‌روز

گفتم اين فتنه است خوابش برده به

وان که خوابش بهتر از بيداري است

آن چنــان بـد زندگاني مـرده بــــــه

(گلستان سعدي،باب اول،در سيرت پادشاهان)
گويا در زمان شيخ اجل تعطيلات رسمي نبوده است و احتمالا آن حاکم دوست داشتني! هم در زمينه کنترل جمعيت و اسرائيل و انرژي هسته اي وهاله نور و ... افاضات نمي‌فرموده اند و گرنه پارساي محترم مي‌فرمود: تو را ۴ روز تعطيلي تا در آن يک نفس ...!
پ ن : مملکت گل و بلبل ئه به خدا!!!
در همين رابطه:- ایران توسط خدا اداره می شود.(+)

بهرام که گور می گرفتی همه عمر!

2006-10-19T01:33:00.000+03:30

دیشب از کرمان مستقیم برگشته ام طبس و الان دارم مثل بچه های تنبلی که همه درسشان را می گذارند برای شب امتحان،خودم را برای ممیزی ایزو 9001 فردا آماده می کنم.
به هرحال گاهی وقتها خیاط هم در کوزه می افتد!

سفر به دامنه زاگرس

2006-10-13T15:34:00.000+03:30

۱
بروجرديها به شهرشان مي‌گويند پاريس کوچولو.اگر شما هم اين شهر را با مردمان خونگرم و مهربان و خيابانها و کوچه هاي سرسبز و پاکيزه وصدها مجسمه و تنديس و المان زيباي شهري ببينيد ، حرفشان را تصديق خواهيد کرد.
۲
در بدو ورود به شهر نم نم باران هواي شهر را توصيف ناپذير کرده بود.اقامتمان در هتل زاگرس بود که بر دامنه کوههاي زاگرس بنا شده و يکي از زيباترين هتل‌هاي ايران است. مي‌شد از آن بالا شهر نمناک از اولين باران پاييزي را ديد و لذت برد.
۳
اينجا بيشتر از هر کسي مي‌توان تصوير آيت الله بروجردي را ديد و جالب تر آنکه مردم اين شهر سالهاست که بدون هر گونه جهت‌گيري سياسي به علاء‌الدين بروجردي به عنوان نماينده مجلس راي مي‌دهند. خيلي هاشان شمار دوره‌هايي که او نماينده‌شان بوده را نمي‌دانند و او هم در مقام رئيس کميسيون امنيت ملي برايشان سنگ تمام گذاشته و تا آنجا که توانسته باعث جذب سرمايه و امکانات براي اين شهر شده است.همين اواخر با تصويب طرحي باعث اعطاي مقام فرمانداري ويژه به اين شهر و استقلال اين شهر از خرم‌آباد مرکز استان لرستان شده است.
۴
بازار سنتي اين شهر همه بافت سنتي اش را از دست داده و تمام آنچه که مانده اسنت همين دو عکسي است که مي‌بينيد. اولي پيرمردي است که چتر تعمير مي‌کرد و دومي دوکهايي که با آن پارچه مي‌بافتند. پيرمرد چتر‌ساز پس از آن که از او عکس گرفتم با جستجو در خرت و پرت‌هاي ته مغازه‌اش بسته روزنامه پيچي به عنوان يادگاري به من داد . بعد که در هتل آن را بازکردم،ديدم يک در شيشه‌اي قندان است.هديه اي که اگرچه هيچ ارزش مادي ندارد اما نشانه خونگرمي و سخاوت بيدريغ پيرمرداست.

۵
فکر مي‌کنيد آرش اين بار از دامنه زاگرس تا کجا خواهد توانست تيرش را به پرواز در آورد؟

پ ن: هرچي به اين غول بي‌شاخ و دم و زبون نفهم گفتم که اگه خسته شدي بيا پايين تا چند ساعتي جات وايستم،گفت جلو نيا وگرنه با همين سنگ ميزنم تو سرت!!!

در ستايش تنهايي

2006-10-03T00:57:00.000+03:30

۱
تيترهاي صفحه سياسي را که خواند،روزنامه را ورق زد.نگاهي به اخبارگو انداخت.«اما خودمان ايم،خيلي چيزها را لاپوشاني مي‌کنيد.»تيترهاي صفحه هاي اقتصادي و اجتماعي را هم خواند و روزنامه را انداخت کنار.«اه!همه اش دستگيري و ارتشا و تظاهرات در اينجا و آن جا و اتهام اين يکي به ان يکي به دست کاري در انتخابات و اتهام آن يکي به تقلب در شمارش راي و اين چيزها. نمي‌دانم چه طور يک وقتي مي‌توانستم اين چيزها را بخوانم.»
سمت تاريک کلمات،حسين سناپور،۱۳۸۴

۲
تنهايم،تنهاي تنها،بي آنکه ميلي به ديدن و مصاحبت کسي داشته باشم،به قرار نگفته و ننوشته اي نگذاشته‌ام پاي تلويزيون به خانه جديد باز شود.بي‌خيال روزنامه هم شده ام ،مگر آنکه گاهي بي‌اختيار از روزنامه فروشي سراغ شرق را مي‌گيرم و با نگاه متعجب‌اش جواب‌ام را،حتي ديگر سراغ سايت‌هاي خبري را هم نمي‌گيرم...
و راحت ام!
و در عوض جاي همه اين هياهو و آشوب را کتابهايم گرفته است و نواي آرامش‌بخش تار و دف و سنتور و صداي ناکوک فلوتي که بعد از ماه‌ها دوباره خاک‌اش را تکانده‌ام.
باز گشته ام به دنياي ساکن و ساکت خودم،با همه خوشايندي‌ها و ناخوشايندي‌هايش و با يک دنيا حرف ناخوانده و نانوشته.

۳
اگر چه سخته،ولي به سختي‌اش مي‌ارزه.
هم فاله و هم تماشا!
اين کار جديد رو مي‌گم.
هفته قبل اراک بودم،فردا دارم مي‌رم يزد،اون هفته‌اش خرم‌آباد،اون يکي هفته‌اش کرمان!
اگه ديديد به جرم اينکه سفرهاي استاني‌ام از رئيس جمهور بيشتر شده،به دردسر افتادم تعجب نکنيد. به هرحال به سختي‌اش مي‌ارزه!

پ ن: اگه بند سوم به اون دوتاي قبلي ربطي نداشت به من مربوط نيست!
پ ن ۲: قطاب(به ضم قاف و تشديد طا)‌يزدي نميخواين؟

سيب سرخ حوا

2006-09-30T01:47:00.000+03:30

۱
استاد درس مديريت کيفيت بعد از سلام و تعارفات معمول جلسه اول ،درس را با جمله‌اي شروع مي‌کند که نويد يک ترم قشنگ با اين استاد را مي‌دهد. او ميگويد:«به نظر من علاقه به کيفيت در ذات آدمها است و مطمئنم آدم و حوا هم که مي‌خواسته اند از درخت ممنوعه سيب بکنند سرخ ترينش را انتخاب کرده‌اند.»

۲
توي خيابون يک ميني‌بوس درب وداغون کنارم مي‌ايسته و حجم عظيمي از دود رو مي‌فرسته توي ماشين و حلق من. ازش فاصله ميگيرم و اجازه مي‌دم ازم سبقت بگيره. جلوتر که مي‌ره مي‌بينم پشت شيشه عقبش بزرگ نوشته:ISO14001 [استاندارد زيست محيطي]!!!

3
روي ديوار شركت،بغل ميز من يه تابلو بزرگ روي ديوار هست كه توش نوشته:
«Q-ality is not possible without U»

شرق بی شرق!

2006-09-12T13:15:00.000+03:30

شرق هم پر!
فکر کنم این پریدن هم از اون پریدن ها باشد. از اون توقیف موقت های ابدی!
باید کم کم خودمان هم برای پریدن فکری برداریم!

پ ن: آدم ها مهم نیستند،فکری به حال ساحت مقدس سوسک ها و خرها و تمساح ها بکنید.

دويدن در ميدان تاريك مين

2006-09-10T13:23:00.000+03:30

«- قربان توي يه كتاب خوندم.توي يه كتاب كوچيك. اون جا نوشته بود اگه دريچه‌هاي دانستن رو مسدود كنيم رستگار مي‌شيم.نوشته بود همه‌ي نكبتي كه ما دچارش هستيم از توي همين دريچه‌ها مي‌آد تو.»
دويدن در ميدان تاريك مين،مصطفي مستور،1385

ماموريت مخفي به سبک من!

2006-09-08T12:34:00.000+03:30

از شروع به کار من به عنوان مشاور ارزياب نمايندگيهاي سايپا چند روزي ميگذره و بنا به تاکيد رئيسم ،قراره کسي نفهمه که ما خودمون نمايندگي داريم.روز اول ارزيابي، نماينده، من و بابامو توي يکي از سمينارها ديده و شروع مي‌کنه به احوالپرسي و چاق سلامتي. روز دوم اگر چه نماينده رو نمي‌شناسم اما نيمساعت بعد سر و کله کارشناس فني اش پيدا مي‌شه که از قضا حدود ۲ ماه دوره هاي کارشناسان فني رو با هم بوديم و ... .روز سوم از قبل کنترل مي‌کنم تا هيچ آشنايي با نماينده و کارمنداش نداشته باشم. يکساعت اول بازرسي به خير مي‌گذره اما بعد سر و کله يکي از کارمنداي سايپا يدک پيدا مي‌شه و بعد از اينکه کمي چپ چپ به من نگاه مي‌کنه،شرو مي‌کنه به پچ پچ با مدير نمايندگي و ...

پ ن: ولي کلا خيلي حال مي‌ده موقعي که يارو داره مزخرف ميگه و تلاش داره تو رو بپيچونه،مچش رو بگيري!

بهشت من

2006-08-22T20:45:00.000+03:30

‏ درست وقتی که کلافه میشم از غرغر و سر و صدای مشتری ها، یا دمدمه های غروب که دیگه نای سرپا موندن نیست ، یه جایی هست که دلگرمت می کنه،اونقدر که حاضری گردن بکشی و از بغل مانیتور کامپیوتر اونو دید بزنی یا با چند قدم شعاع میدون رو طی کنی و بری به یه دنیای دیگه.
خیلی وقت نیست که کشفش کردم،درست از دفعه قبلی که تو خرداد ماه برگشته بودم طبس و توی کلافگی گرما و تنهایی طبس دنبال یه جای خوب می گشتم.
یه میدون کوچیک به شعاع 6-5 متر با یه حوض آب گرد به شعاع 1-2 متر با کاشی های ریز مربع شکل آبی و سفید و سورمه ای و یه فواره، یه نخل با برگهای سبز و بلند و دوتا پروژکتور با نور سفید که یکیشون رو به نخله و اون یکی رو به فواره.
اونوقت کافیه غروب یه تابستون کویری که تازه باد شروع به وزیدن کرده به این میدون کوچیک نگاه کنی تا به به چشم خودت یه تیکه از بهشت رو ببینی، یه استوانه نور سفید (درست انگار که یه نردبون از اون بالا بالاها اومده پایین) ، یه نخل سبز که گیسوهاشو با ناز به دست باد سپرده و یه فواره نور که داره با تمام وجود کج میشه تا دستشو به سر گیسوی نخل طناز برسونه.
حالا میتونی قدم بذاری به دنیایی ماورای این کویر لعنت شده. فواره با یه عالمه ذرات ریز آب خنک که در یک لحظه روی پوستت می نشینه و وادارت میکنه آهی از ته دل بکشی بهت خوشامد میگه و حالا میتونی روی لبه حوض ساعتها بنشینی و شنونده سمفونی باد و فواره و آب باشی. میتونی ساعتها همه چیزو فراموش کنی و تموم دنیات خلاصه بشه در یه میدون کوچیک فارغ از آدمای متعجبی که دورش میگردن و با دهنای باز تو رو تماشا می کنن .
میتونی فارغ از اینکه سگ همسایه صبحها توی همین حوض کوچیک آب تنی میکنه با سر انگشتت سطح شفاف و نورانی آب رو نوازش کنی و ستاره های آسمون کویر رو از روی انعکاس شون توی آب بشمری. میتونی توی بهشت باشی . توی بهشتی مال خود خودت...

پ ن: تغییر فضای این میدون، نتیجه ذوق وهمت دوست عزیزم آقای مهندس حقی شهردار طبس ئه، که من رو همیشه با خوبی هاش شرمنده کرده و چند هفته ای است به علت بیماری از سمتش استعفا داده .هر کجا هست خدایا به سلامت دارش!

حرفه خانوادگی

2006-08-04T12:38:00.000+03:30

1
به دلیل مسافرت پدر و مادرم ، در دو هفته گذشته مجبور شدم کار سه نفر را به تنهایی انجام بدهم:مدیر نمایندگی،مدیر فروش و وظیفه خودم به عنوان نماینده مدیریت و مدیر تضمین کیفیت.
و چون پدر محترم تصمیم به یک مسافرت بی دغدغه داشتند توفیق پاسخگویی به تماسهای وارده به موبایل ایشان نیز به بنده محول شد. و باور کنید هیچ چیز کلافه کننده تر از این نیست که همزمان دو موبایل و یک تلفن مستقیم و دو تلفن داخلی زنگ بخورد.
و جالبتر آنکه یکی از تماسها مربوط به شرکت سایپا، یکی مربوط به رسیدگی به شکایات مشتری، یکی مربوط به یک مشتری همیشگی (که ماهی 20-30 ماشین می خرد و باید هوایش را داشت)،یکی مربوط به یک مشتری شاکی و دیگری مربوط به یک مشتری بالقوه باشد.
در این دو هفته، بعضی شبها اسم خودم را هم فراموش میکردم و فقط به قصد آن به خانه بر میگشتم که شاید چند ساعتی ادای خوابیدن در آورم.

2
حضور دو جین فک و فامیل در یک سازمان (که خصوصی هم باشد) اگر چه در نگاه اول خوشایند است اما کافی است یکی از آنها را مورد عتاب قرار دهی تا بقیه مثل سندیکای کارگری فرانسه اعتصاب کرده و دهان شما رو مورد عنایت قرار دهند.
در این دوهفته خیلی دست به عصا با این جماعت راه آمدم. و اگر چه علاقه فامیلی باعث میشود این جماعت خیلی وقتها بیشتر از آنچه وظیفه شان است مایه بگذارند ولی در مواقع خطا و اشتباه هم نمیتوانی از گل نازک تر بهشان بگویی که این عموی بزرگ است و آن دختر دایی کوچک.

3
و از شانس من بود که مامور تحویل اقلام داغی میلش بکشد دو هفته جلوتر بیاید برای تحویل بار و 24 ساعتی 3-4 نفر را به کار بکشم برای بسته بندی و مرتب کردن بار -و خودم نیز پا به پای آنها کار کنم-. یا بازرس محترم میلش بکشد به سیاحت تابستانی در جهنم و در این بین گذرش به این طرفها بیفتد و مجبور باشی در غیاب پدر به او هم جواب پس بدهی!
و هم از شانس من است که همین حالا باید فروش ویژه تابستانی هم شروع بشود تا ضیافت دو هفته ای در جهنم کامل کامل شود.

4
این چند روز همه زندگی ام خلاصه شده در یک کلمه: کار ، و پاسخ به سوال پول بهتر است یا ثروت؟
نه کتاب،نه روزنامه،نه فیلم،نه سینما،نه تلویزیون،نه نقد،نه بحث و نه اینترنت. راحت راحت!!!

5
اینجا هم همچنان جهنم است،جای شما خالی.

6
فکر کنم خوب از پس کار بر اومدم. هر چند الان واقعا دلم برای بابام میسوزه که همه سال باید با این شرایط سر کنه.

7
از شرایط یک مدیر فروش خوب اینه که باید رنگ موجود در پارکینگ رو به عنوان رنگ سال و بهترین رنگ موجود به مشتری قالب کنه.
روزی که دیدم موجودی پراید نقره ای مون از همه بیشتره تا شب 7 تا پراید نقره ای فروختم!!!(و هیچ رنگ دیگه ای فروخته نشد.!!)

خود خود جهنم

2006-07-21T10:04:00.000+03:30

من الان در طبسم و در حالیکه پیراهنم به طرز چندشناکی به تنم چسبیده و چشمهایم از شوری عرق سر و صورتم می سوزد دارم به خودم و این خورشید بیرحم لعنت می فرستم. جای شما خالی!

شوق كودكانه

2006-07-14T19:29:00.000+03:30

تا حالا نمي‌دونستم که يه نمره بيست تو درسهاي دوره فوق ليسانس هم ميتونه منو مثل يه بچه کلاس اولي به شوق بياره.
الان مي‌دونم.

پ ن : ملخک باز هم جست.

هنوز دلم ميلرزد...

2006-07-07T17:34:00.000+03:30

۱

محمدبن جرير طبري در کتاب تاريخ خود به نام الامم و الملوک مينويسد: درفش کاويان از پوست پلنگ درست شده، به درازاي دوازده ارش که اگر هر ارش را که فاصله بين نوک انگشتان دست تا بندگاه آرنج است 60 سانتي متر به حساب آوريم، تقريباٌ پنج متر عرض و هفت متر طول ميشود. ابولحسن مسعودي در مروج الذهب نيز به همين موضوع اشاره ميکند. به روايت اکثر کتب تاريخي، درفش کاويان زمان ساسانيان از پوست شير يا پلنگ ساخته شده بود، بدون آنکه نقش جانوري بر روي آن باشد. هر پادشاهي که به قدرت مي رسيد تعدادي جواهر بر آن مي افزود. به هنگام حملهٌ اعراب به ايران، در جنگي که در اطراف شهر نهاوند در گرفت درفش کاويان به دست آنان افتاد و چون آن را همراه با فرش مشهور " بهارستان " نزد عمربن خطاب خليفه مسلمانان، بردند وي از بسياري گوهرها، دُرها و جواهراتي که به درفش آويخته شده بود دچار شگفتي شد و به نوشته فضل الله حسيني قزويني در کتاب المعجم مينويسد: " امير المومنين سپس بفرمود تا آن گوهرها را برداشتند و آن پوست را سوزانيدند. "

۲

شب بازي ايران و پرتغال (که هنوز کورسويي از اميد در دلمان باقي بود براي ماندن و سر بلند کردن) چيزي که در خيابان بيشتر از همه به چشم مي‌آمد درخشش پرچم سه رنگ بود بر دوش مردمان و پرپر زدنش در باد بر سقف ماشينهايي که به شوق حمايل کردنش سرعتشان دو چندان شده بود.
آن شب بعد از بازي با بچه ها زديم بيرون،عصرغم انگيزي بود و غمناک تر مردماني که سعي داشتند پرچم و لباسشان را پنهان کنند. حتي آن پسر بچه ۵ ساله دور ميدان هم ديگر حاضر نبود لباس تيم ايران به تنش باشد و پا مي‌کوبيد بر زمين تا مادرش رضايت بدهد به ماندنش با تن پوش خانه در خيابان.
و تراژدي، سرنوشت آن پرچم ها بود در پايان آن شب شوم.

۳

يادم نيست چند وقت پيش،اما يادم است که زمستان بود و برف و بوران،
يادم نيست کجا،اما يادم است که خيابان بود و پياده رو،
نمي دانم آن پرچم از کجا آمده بود در حاشيه پياده رو افتاده بود، اما ميدانم که شب قبلش برف بود و باد، و آن پرچم افتاده بود توي برکه آبي در گودالي در پياده رويي که مسير هر روزم بود. ايستادم به تماشا ...
و عابراني که نه تنها هيچکدام زحمت برداشتنش را نکشيدند که گاهي کهنه پاره اي مي‌ديدندش براي زدودن گل کفششان.
و من هم بي اعتنا گذشتم...
آن روز عصر در جمعي که همه شان سرشان درد مي‌کرد براي نسخه پيچيدن براي هر دردي و نظر دادن بر هر حرفي،سخن از پرچم مچاله کنار خيابان شد.
يکي از عدم تعلقش مي‌گفت به هر نمادي از اين سرزمين،آن ديگري از بي ثباتي اين نماد که در نيم قرن اخير بارها طرح و سرودش تغيير کرده است، يکي از سياست و ميل مردانش به کم رنگ شدن حس ملي گرايي در مقابل ميل به مذهب و آن يکي از اينکه نبايد به پرچم مانند بتي نگاه کنيم که پرستيده شود...

۴

- المپيک ۱۹۰۸ لندن، به تيمها پيشنهاد ميشود که در مقابل جايگاه شاه ادوارد هفتم پرچمها را پايين بياورند. تنها سر گروه تيم آمريکا سر باز ميزند. جمله اش در تاريخ مي‌ماند: « پرچم ما در مقابل هيچ پادشاه زميني ‌اي فرود نخواهد آمد.»

- پرچم نبايد به عنوان پوشش سقف استفاده شود، نبايد به گونه اي نصب شود که گوشه اش با زمين تماس پيدا کند،نبايد به عنوان حامل هديه يا شيئ ديگر باشد،نبايد براي تبليغ کالايي استفاده گردد،نبايد ...
اينها و دهها بايد و نبايد ديگر(که حتي براي تا زدن پرچم روش دارند و نماد کلاه سرداران جنگهاي استقلالشان است) مقرراتي است که مردم آمريکا براي پرچمشان قائل شده اند،به نماد هويتشان، به تمام فخرشان و ...
و همين است که سوزاندن پرچمشان را از توهين به سردمداران کشورشان موهن تر مي‌دانند.

۵

نمي‌توان اين بحث را تمام کرد،حتي نمي‌توان به همه گوشه و کنارش سرک کشيد،جرات گفتن خيلي‌هايش را ندارم و دانش دانستن خيلي‌هاي ديگرش را.
پرچم و سرود هر کشور نماد مليتشان است و مليت انگيزه اي براي سازندگي و عشق . حب الوطن من الايمان مان واژگونه شده است و خودمان نيز هم.

۶

مهم نيست که تمام اين کلمات براي تکه پارچه اي گل آلود باشد يا براي حس ناخوشايند آن پسرک که حاضر نيست لباس کشورش به تنش باشد. مهم اين است که هنوز با برافراشتن پرچم اين سرزمين (به هر رنگ و نشاني که باشد) و شنيدن سرودش (با هر نوا و نتي باشد) گوشه اي از دلم مي‌لرزد.

پي نوشتها:
- تمام آنچه استاندارد ملي ايران درباره پرچم ايران مي‌گويد.(+)
- تاريخچه پرچم ملي ايران (+)
- تمام آنچه قانون اساسي مان در باره پرچم ميگويد.(+)

پ ن: در تمام مدت نوشتن اين مطلب صحنه پاياني فيلمنامه اشغال بهرام بيضايي آنجا که زن و مرد در ميدان شهر به رقص مي‌آيند با پرچم سرزمينشان جلو چشمم بود، نمي دانم چرا!